Page 32 - ebook.msu.ac.th
P. 32

๒๓



                          อรหันตาซุมก็กลับจาเว้าสัพพัญญูเจ้าจิงถามดูหาเหตุสังมาซุมนั่งเว้ากันแท้ซั่วแซวดังนี้แต่

                   นั้นอรหันตาเจ้าวันทาก้มขาบถวายเหตุเบื้องซุมเว้าต่อกันแต่นั้นพระพุทธิเจ้าไขเป็นท่อนหลวงอันว่า
                   มหาเศรษฐีตายก็หากมีโพยต้องดูราเจ้าชาวภิกขุเป็นหมู่หากอยู่หากเดือดร้อนสันนี้บ่ห่อนมีเศรษฐี

                   ตายนั้นผิดคองธรรมดาโลกจิงแล้วแล้วก็จิงตายมิ่งเมี้ยนเสียเสี้ยงข้าวของ บุพโพพุ้นก็ยังมีหลายชาติ

                   มาดายบ่ใช่มีแต่เศรษฐีนี้ผู้เดียวท่านเฮยเมื่อนั้นภิกขุเจ้าวันทาก้มขาบขอเชิญพระจงเทเทศน์ให้ไขแจ้ง
                          เหตุการณ์แด่ท้อนต่างให้เฮืองทั่วดังขอบชมพูพระเฮยอันว่าโศกาไผก็ใคร่หวนเห็นฮู้พระบ่

                   เทศนาให้ไผบ่หวนเห็นชอบจิงแล้วดีแลฮ้ายก็ธรรมแท้ซู่อันหั่นแล้วแต่นั้นพระพุทธิเจ้าต้านกล่าว

                   เทศนาดูราภิกขุเฮยจงฟังเฮาเว้าขัตติยะเศรษฐีนี้ผิดคองธรรมดาโลกจิงแล้วท่านเผาผีบ่ชอบคองแท้ก็

                   จิงตายนั้นดายมันก็เอาผีย้ายเทิงขัวหามไต่ไปนั้นเผาจูดไหม้ดีแล้วจิงกล่าวมาอันนี้ขวางขนาดแท้เท
                   เทศนามานั้นดายเงินค าทั้งทาสาโคตรวงศ์ก็หายเสี้ยงบ่หน าซ ้าตัวตายจมจุ่มไปแล้วเฮาก็เทเทศน์ฯ

                   ให้ไขแจ้งจื่อเอานั้นเนอ



                   บั้นพระเภจ้าแผ่นดินม้างคองเภฒ่า
                          อันหนึ่งแต่พระเจ้านามมะทะศรียังเทียวโลกปางนั้นพระก็เทียวโปรดสัตว์แลคนทุกค ่าเช้าซู่

                   วันแท้บ่ขาดสายยังมีเมืองอันหนึ่งกว้างเฮียกชื่อว่าโคสา พระยาสากขยะมูนทรงอยู่เสวยเมืองนั้นพระ

                   ยานั้นมีใจตั้งในธรรมทุกแรมค ่าศีลแปดไว้ในเนื้อบ่หล่าหลงใดแล้วฮ้อยเอ็ดท้าวหัวเมืองเข้าวันทาเต้า
                   ส่วยพระก็สอนให้ค าฮู้คู่อันบัดนี้บุญเฮาได้เป็นองค์ตุ้มไพร่เจ้าทั้งปวงมาอ่อนน้อมมาเข้าส่วยไฮดังนี้

                   อันว่าคองบุญให้มีใจตั้งต่อซู่คนดายบุญนี้เป็นแก่นกล้าแท้ดายอันหนึ่งภาษาไผไว้ภาษามันอย่าเฮียน

                   ฮ ่าเอาดายกับทั้งคองฮีต
                          เซื้อผีด ้าอย่าวางนั้นเนออันหนึ่งค าบูฮานตั้งคองแต่เก่าสูนั้นอย่าได้ไลละม้างคองเฒ่าแต่ปฐม

                   แท้ดายไผหากไลละม้างค าบูฮานเฒ่าเก่าเสียนั้นจะจิบหายมุดมอดเสี้ยงเมืองบ้านเปล่าสูญแท้แล้วเฮา

                   จะเล่าแต่เค้าพื้นก่อนปฐมกัปพุ้นดายพระยาทั้งหลายเฮยจงคอยฟังเฮาเว้ายังมีเมืองใหญ่กว้างเฮียกชื่อ
                   ว่าพาราณสีมีราชาอยู่เสวยเมืองนั้นชื่อว่าโพธิราชาเจ้าทรงธรรมยศใหญ่ใจต่อตั้งบุญเบื้อง ท่อศีลก็

                   หากลือชาเท่าจักรวาลทุกทีปขงเขตใต้ลุ่มฟ้าก็ลือเจ้าผู้เดียวนั้นแล้วหลายประเทศด้าวเต้าส่วยสินทอง

                   ทั้งสะเภาหลวง

                          หลายหลั่งมาชมเหย้าเขาก็เห็นเมืองเจ้าอยู่สบายสนุกอยู่เข้าออกลวดลืมที่ห้องเมืองบ้านแห่ง
                   เขา  เขาก็เอาเมียซ้อนแปงเฮือนบ้านอยู่หลายมากล้นเมืองกว้างคั่งนองฝูงไพร่น้อยชาวเทศนิคมก็ดี

                   เขาก็ไหลนองมาอยู่เมืองกระท าเหย้าไผก็ยินดีเกล้าซมแซวดอมพระบาทเฮือนจีบฮั้วซานนั้นก่ายกัน

                   อันว่าฝูงบ้านน้อยนอกเขตคาเมก็ดีเขาก็ปลูกเฮือนซานอยู่เต็มหมดถ้วนแต่นั้นราชาให้ขุดอารามฮ้าง

                   เก่ากับทั้งพระธาตุม้างให้ขุดไว้ที่ควรทั้งหมู่โพธิ์ศรีต้นตายยืนให้ฟันล่าวขุดก่นต้นถมให้ฮาบเพียง
                   แล้วให้เข้าไปสร้างปลูกเฮือนบ้านอยู่เขาจิงไปสร้างบ้านเฮือนพร้อมไฮ่นาแต่
   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36   37