Page 34 - ebook.msu.ac.th
P. 34

๒๕



                          สมหน้าดังสมอันว่าคนน้อยนั้นก็ถ่อยไปส่วนหนึ่งเทพดาอยู่เหย้าก็ยินฮ้ายพ่ายหนียังอยู่

                   รักษาเจ้าพอประมาณส่วนหนึ่งนั้นก็หนีแท้อายเทวดาต้านซุมกันซีซั่วเสียดายพระบาทเจ้าเฮานี้หน่อ
                   พุทโธแท้นาอันว่าพ่อแม่เจ้าก็เป็นเอกองค์ กษัตริย์ แท้นาสังมาเอาชาวเมืองอยู่เทียมเป็นเค้าฝูงหมู่

                   เทวดาเจ้าก็หนีไปบ่อยู่เสียนั้นเพิ่นนั้นเป็นใหญ่แท้ลือล ้ากว่าเฮาแท้ดายเพิ่นจิงจ าเฮาเฝ้าพระยาเมือง

                   ส่วนหนึ่งเฮาอย่าเห็นที่ฮ้ายดีแท้คอยรักษาเจ้าเฮยเทวดาเว้าซุมกันแล้วอย่าหลายขวบเข้าปีล ้าถ่ายระดู
                   อันว่าองค์ตนเจ้าพระบาท

                          ทรงเมืองปัญจะขันธ์เถิงมิ่งมรณ์เมือฟ้าเขาก็เอาบาท้าวทรงเมืองแทนพ่อบาก็เอาลูกไพร่น้อย

                   เป็นเค้าเอกโทนนี้บุตราพร้อมหญิงชายหลายมากงามบ่ล้วยดีฮ้ายต่างกันอันว่าอวิชชานั้นก็ถ่อยลง

                   ส่วนหนึ่งเทวดาอยู่เฝ้าก็ยังแท้บ่หลายอันว่าหัวเมืองท้าวฝูงมาเต้าส่วยก็ดีนั้นลางเมืองขัดอยู่แท้บ่มา
                   เต้าส่วยสินยศศักดิ์เลยต ่าคล้อยถ่อยหลิงหลุ่ยลงเลยเล่ามรณาตายจากเมืองสูญเศร้าเขาจิงเอาแนวเจ้า

                   ทรงเมืองแทนต่อพระนั้นซ ้าเล่าเอาลูกไพร่น้อยอยู่เทียมเทวดาซ ้าหนีไปส่วนหนึ่งฝูงหมู่เมืองส่วยเจ้า

                   ก็หนีแท้มากหลายอันว่าอาคมเจ้าก็ถ่อย

                          ลงส่วนหนึ่งอันว่าเมืองใหญ่กว้างสูญเศร้าตางหลังแท้แล้วอันว่าเทวีเจ้ามีกุมารชายหนึ่งโสม
                   ฮูปฮ้ายใจนั้นก็บ่ดีฝูงหมู่สาวสนมได้หมู่บุตรีพร้อมพร ่ากันนั้นก็บ่ดีบ่ฮ้ายแท้เขานั้นท่อกันแต่นั้น

                   ราชาเจ้าทรงเมืองมรณาดยังแต่เสนาเฒ่าเมืองกว้างอยู่เหงาเขาจิงหารือเว้าดอมกันซีซั่วเฮาจะเอาท่อน

                   ท้าวผู้ใดให้นั่งเมืองนี่เดอันว่าบาคานท้าวลูกแห่งเทวีก็บ่มีปัญญาจินั่งเมืองบ่ควรแท้ยังแควนแท้ลูก
                   หมู่นางสนมนั้นแล้วไผหากพอสมควรจิงให้ทรงเสวยสร้าง เขาก็จากันแล้วเอาบาจันทะราชอาชญ์

                   ตนทรงสร้างสืบเมืองอันว่าเทวีเค้าแนว

                          นามลูกไพร่พาสร้างบ้านเมืองกว้างก็บ่ใสตามแต่หมั้นแลคานบ่ฮู้ปิ่นบัวระบัติเห็นว่าตัวมีค า
                   สุขก็บ่กลัวค าเว้าฝูงหมู่เทวดาเจ้าก็หนีไปถ่องหนึ่งอันว่าเมืองส่วยเจ้าก็ยังน้อยบ่หลายอาคมนั้นก็ถ่อย

                   ลงสิบส่วนเมืองมิ่งบ้านก็สูญเศร้าบ่ซ าบายบังเกิดเป็นโพยฮ้ายหลายอันต่างๆฝูงหมู่ขุนกวานเจ้า

                   หัวจื้นแต่ว่าความฮุ่งค ่าเช้าควรแต่งกระท าบุญในศาลาลูกขุนเล่าฮวายเป่าหย้อคืนแท้บ่ท่อเขานั้นดาย
                   ฝูงหมู่เสนาฮู้อาคม

                          มาแต่เซ่นเก่าก็ดีนั้นก็หากถ่อยหลุ่ยคล้อยลงแท้บ่ท่อเขานั้นแล้วก็ลวดเลยอ่อนน้อมขอส่วย

                   สินทองเอาโจรเป็นอาชญาแก่กว่าไตรเป็นน้อยค านี้ในธรรมแท้สอนมาสืบๆเจ้าเฮยให้คอยจ าจื่อไว้

                   เมื่อหน้าอย่ากระท าแท้ดายอันจะหาพระยาสร้างทรงเมืองก็ยากยิ่งจิงแล้วเอาบ่เป็นประโยชน์นี้เอาได้
                   ก็ดีแท้แล้วฯบัดนี้โยติกาไว้จักจาไปบทใหม่พระยาเฮยให้คอยจ าจื่อไว้มื้อหน้าอย่ากระท าแท้ดาย



                   บั้นเภอาผัวเภอาเภมีย

                          อันว่าสัปปุริสาเชื้อแนวคนเมืองลุ่มเฮานี้จะให้เขาเป็นคู่แก้วกันให้หล ่าดูแท้ดายคันว่าปิตา
                   แก้วมาดาพ่อแม่ขานั้นยังพร ่าพร้อมทั้งสองข้างก็ควรแท้แต่งคองแท้แล้วฮีต
   29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39