Page 35 - ebook.msu.ac.th

๒๖

หากมีสันใดให้กระท าตามทุกสิ่งอย่าได้ไลละม้างคองด ้าฮีตผีแท้ดายอย่าได้เห็นแก่หน้าอิดู

ตนลึ่งแก่นนั้นดายให้แม่นใจแม่ด ้าผีเฮือนนั้นก็จิงดีแท้แล้วคันว่าเฮ็ดรูปลวงมักง่ายคองผีดังนั้นบ่
ได้มาวาจาต่อเฮาค าแจ้งมันจะขวางข้าแท้ผัวเมียสมสู่กันดายบ่ตายก็เล่าฮ้างท าสร้างก็บ่เฮืองนั้นแล้วบ่

ดังนั้นจะขวางหมู่งัวควายทั้งปิตามาดาบ่หมั้นยืนเถิงเฒ่าหากซ่างเป็นการฮ้อนหนาวเย็นเจ็บปวดไป

แล้วเพิ่นว่าบ่ท าชอบด ้าผีเฮือนนั้นหากซ่างเป็นแท้ดายควรให้เอาตามเฒ่าบูฮานตั้งแต่งมาดายคันว่าจะ
โผดเสี้ยงพายท้ายจิงคอยขึ้นหั้นท้อนอันหนึ่ง

หญิงชายนั้นเป็นก าพอยเสียพรากกันนั้นพ่อแม่ขามิ่งเมี้ยนตายแท้ดังกันอันนี้บ่ควรให้เอากัน

เป็นคู่พระยาเอยซู่คนซู่เป็นก าพร้าก็ขวางแท้บ่ดีแท้ดายคันว่าขาหากยังลื่นถ้อยจะเอากันบ่อย่าสันนั้น

ให้ลงปลูกตูบตั้งกลางบ้านจิงสู่ขวัญนั้นเทินแล้วให้สมมาเจ้าวงศาเฒ่าแก่ให้พร้อมมังคละแล้วจิงเข้า
ขึ้นเฮือนนั้นเนอคันว่าท าขวัญให้ในเฮือนก็ขวางยิ่งจิงแล้วมันจะฮ้อนเผาเชื้องัวควายมิ่งมรณ์ขานั้น

คันบ่เป็นหน่วยแท้ก็ฮ้างเปล่าหนีกันนั้นดายขาจะท าการใดบ่ฮุ่งใสเฮืองได้อันหนึ่งทางซ้ายนั้นปิตา

ตายจากหญิงผู้นั้นปิตาเฒ่าก็เล่าตายขานี้ก็บ่ควร

สมสร้างดอมกันเป็นคู่จะเดือดร้อนพงศ์เชื้อลูกหลานฝูงหมู่ชาวเมืองพร้อมงัวควายสัตว์สิ่งก็
ดีฮ้อนเดือดไหม้ซู่อันแท้ก็เพื่อขานั้นแล้วอันหนึ่งทางชายนั้นตายเสียตนพ่อหญิงผู้นั้นมาดาแก้วก็เล่า

ตายดังนั้นขาหากเอากันแท้คันบ่ตายก็ฮ้างเปล่าจิงแล้วก็บ่ชอบที่ห้องพระธรรมเจ้ากล่าวมาเกรงจะ

เสียบุตรีน้อยหญิงชายลูกอ่อนขานั้นอันจะท าสืบสร้างเมืองเหย้าก็บ่เฮืองซู่คนซู่ทุกข์ไฮ้เอากันนับมื้อ
ชั่วไปดายเบื้องหนึ่งมีเบื้องหนึ่งไฮ้ปานนั้นก็จิงแคล้นอันนี้ในธรรมเจ้าธรรมดาสอนโลกจิงดายพระ

ยาจงจ าจื่อไว้เอาท้อนอย่าหลงอันหนึ่งทาสาทาสีข้ากลางเฮือนแต่เก่าก็ดี

เฮาไถ่ซื้อมาใช้ซ่วงมือก็ดีอันหนึ่งได้ด้วยง้าวปลายหอกหลาวแหลมก็ดีก็บ่ควรที่เอาเป็นเมีย
แทบเทียมข้างแท้มันจักจิบหายเสี้ยงตัวตายจมจุ่มไปดายเทพดาจูงขึ้นฟ้าตัณหาเจ้าจ่องลงนั้นแล้ว

พลันดังพระยาตนหนึ่งนั้นข้าวของมากแสนอักโขเสวยโพธิญานนครหมื่นเมืองมาเต้าเทวีเจ้ามรณา

ตายจากพระเล่าชลเนตรย้อยน าแท้อยู่ซู่วันฝูงหมู่เสนาพร้อมเอาสาวมาถวายบาทพระก็ชมเปิดแล้ว
ขืนให้สั่งเขาพระเล่าเอาผู้ใหม่ขืนครอบเสพกามคุณชมชื่นยินดีมีหลายวันจิงวางไลแท้พระก็ชมไป

แท้ตามใจทุกสิ่งชมไผหากอิ่มแล้ววางไว้ไปเสียซ ้า

เล่าเอาใหม่ขึ้นมาอยู่เลิงๆกับทั้งเอาทาสีแทบเทียมเป็นเหน้าแต่นั้นเมืองหลวงกว้างเป็นโพย

หลายสิ่งผีห่าเข้าตายล้นเอนกนองช้างแลม้าพร้อมพร ่างัวควายโยธาทั้งชาวเมืองมิ่งมรณ์เหลือล้นตัว
พระองค์เจ้าราชาก็ตายตุ่มวางไพร่น้อยเมืองบ้านเศร้าสูญแท้แล้วฝูงนี้ผิดธรรมเจ้าธรรมดาสอนโลก

มาดายมักกินมักนุ่งแท้สันนั้นก็บ่ดีเจ้าเฮยคองดีนั้นบ่เอาใจตั้งต่อเฮียกว่าหน่วยหม้ออวิจีนั้นอาบเย็น

นั้นดายยังมีเมืองอันหนึ่งเฮียกว่าคันธรัฐีมีมหาเศรษฐีหลวงมังมูนของมากล้นได้ฮ้อย ๔๑โกฎิ
เหลือหลายอยู่ท่างปลายกินทาน

ซู่วันมิฮ้อนมันก็มีบุตรีน้อยนางงามผู้หนึ่งฝูงหมู่บ่าวซ ่าน้อยไปหลิ่นเศรษฐีนั้นก็โกรธเข้ม

มันก็หวงแหนไว้บ่ให้ไผไปเว้าต่อท าเพศฮักลืนล้นเหลือด้ามก็บ่คือเหิงนานได้เมียมันตายจากไปแล้ว