Page 137 - ebook.msu.ac.th
P. 137
134
ความรู้เบื้องต้นว่าด้วยอักษรโบราณในภาคอีสาน
ผศ.ดร.ราชันย์ นิลวรรณาภา
ผืนแผ่นดินบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า “ ภาคอีสาน ”
เป็นดินแดนที่สั่งสมอารยธรรมมายาวนาน หลายยุคหลายสมัย มีมนุษย์หลากหลายกลุ่มชาติพันธุ์ เข้ามาอยู่
อาศัยและตั้งชุมชนกระจายอยู่ทั่วไป ทั้งในบริเวณที่ใกล้กับล าน้ าสายต่างๆ หรือตามบริเวณพื้นที่ราบที่มีความ
อุดมสมบูรณ์ แต่ละกลุ่มชนที่เคยตั้งถิ่นฐาน หรือมีอ านาจครอบคลุมบริเวณภาคอีสานนี้ ได้ทิ้งร่องรอยหลักฐาน
ต่างๆ ไว้ให้คนรุ่นหลังได้ประจักษ์ในพลังแห่งภูมิปัญญาและเข้าใจถึงวัฒนธรรมประเพณี ตลอดจนวิถีการ
ด าเนินชีวิตของผู้คนในสมัยนั้นๆ อย่างมากมาย หลักฐานอย่างหนึ่งที่ถือว่ามีความส าคัญยิ่งคือ หลักฐานการ
ั
ใช้ตัวอักษร มีหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่ามีการใช้ตัวอกษร บันทึกเหตุการณ์และเรื่องราว ของแต่ละกลุ่มชนแต่
ละยุคสมัย ปรากฏอยู่ในหลายที่ แตกต่างกันไป เช่น ในศิลาจารึก บนฐานพระพุทธรูป ตามผนังถ้ า ในไม้
ไผ่ ในใบลาน หรือในสมุดข่อย เป็นต้น
ตัวอักษรโบราณในบริเวณภาคอีสาน ตามหลักฐานปรากฏมีดังนี้
๑. อักษรปัลลวะ ใช้อยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ ๑๑ – ๑๒ ลักษณะตัวอักษรเป็นทรงกลมและกว้าง
มีเส้นโค้ง เส้นหยัก ที่ออนช้อย ตัวอักษรบางตัวมีการลากเส้นยาวเลยตัวอักษรตัวอื่นในแนวบรรทัดเดียวกันลง
่
ไปด้านล่าง แล้วตวัดปลายเส้นขึ้นด้านบน ได้ระดับสวยงาม หลักฐานการใช้อักษรปัลลวะในบริเวณภาคอีสาน
เช่น จารึกวัดสุปัฏนาราม จารึกปากน้ ามูล จารึกดอนเมืองเตย จารึกวัดศรีเมืองแอม จารึกวัดจันทึก เป็นต้น
ตัวอย่างภาพส าเนาจารึกอกษรปัลลวะ
ั
จารึกวัดสุปัฏนาราม จ.อุบลราชธานี
