Page 38 - ebook.msu.ac.th
P. 38

๒๙



                          เป็นล าดั้วสูงไปพ้นเพิ่นบ่มีใบกิ่งก้านตายแท้ชุ่มเย็นพอเมื่อลมสงัดแล้วเฮาคอยเยี่ยมเบิ่งอยู่

                   นั้นใบหนึ่งติงอยู่บ่แล้วล านั้นประเสริฐดีมากแล้วควรที่เอามาให้เป็นเสาขวัญซาซังกันดายอันว่าเสา
                   หมู่นั้นตามท้อนแต่ซ่างเอาหั่นท้อนอันนี้อุตตะมังแท้เป็นเฮือนเศรษฐีใหญ่จิงแล้วแสนจะทุกข์ขนาด

                   ไฮ้ก็เลยล ้ามังมูนแท้ดายอันใดนั้นโดยตนดีชอบให้ท าเที่ยงแท้ตามเจ้าเทศนาเนอบัดนี้ยุติกาไว้จักจา

                   บั้นใหม่ก่อนแล้วพระยาทั้งหลายให้จื่อแจ้งจ าหมั้นอย่าลืมแท้ดาย


                   บั้นเภผาผี  (การเภผาศพ)

                          อันว่าคนตายนี้บ่ควรเผาก็มีมากจิงแล้วอันควรเผามีแต่น้อยนาเจ้าจงฟัง

                          นี้เทินอายุเถิง ๑๓ ขึ้นตายไปดายซื่อจิงควรเผาเที่ยงแท้ซะกานสร้างส่งบุญนั้นดายก็จิงเป็น
                   คุณแท้ในธรรมสอนโลกมานี้อายุบ่เถิงขวบได้ ๑๐ ปีนั้นก็อย่าเผาแท้ดายคันว่ายังเผาแท้จะจิบหายเถิง

                   พ่อแม่มันดายทั้งพงศ์พันธุ์ฝูงพี่น้องวงศาเชื้อจิมิ่งมรณ์แท้ดายทั้งหมู่ช้างแลม้าสัตว์สิ่งงัวควายก็ดีมัน

                   จะจิบหายตายเสี้ยงลงบ่มีฮู้อันหนึ่งตายลงท้องตายออกตุ่มแลเป็นบวมก็ดีก็บ่ควรที่เอาไปเผาส่งซะ

                   กานจิงแท้อันหนึ่งตายดิกน ้าตายหมู่ตกเฮือนก็ดีก็บ่ควรที่เอาไปเผาจิเดือดฮ้อนแด่ขวางแท้อันหนึ่ง
                   เป็นฟกเท้าเต็มคีงตายไค่(ไข่,บวม,อืด)ก็บ่ควรที่เผา

                          เที่ยงแท้นาเจ้าบ่ดีตายช้างฆ่าม้าดีดเสือขบก็ดีตายงัวชนหมู่งูขบเกี้ยวตายตกไม้ตายหมู่ผีกินก็

                   ดีฝูงหมู่นี้ธรรมไขมาว่าบ่ควรเผาแท้ตายน ามอกหอกหน้าแลหลาวแหลมก็ดีตายด้วยคมต่าวฟันก็บ่
                   ควรเผาแท้ตายด้วยเชือกคาชีกซวานเหล็กก็บ่ดีตายด้วยโรคาเลือดแดงไหลย้อยในธรรมต้านบ่ควร

                   เผาจักสิ่งพระยาเฮยมันจะแพ้พ่อบ้านพงศ์เชื้อพ่อแม่มันนั้นดายคันอิดูกันแท้ให้เผาไปที่อื่นอย่าได้

                   ฮ่วมป่าช้าจิขวางแพ้ภัยเมืองเขาจะเป็นโพงเป้ากินคนเช้าค ่าจิงแล้วคนก็เลยเล่าได้เป็นไฮ้ปอบโพงนั้น
                   ดายฝูงหมู่



                   บั้นหามผีไปป่ าช้า

                          คนตายล้มเสมอธรรมไขกล่าวมานี้อย่าได้เอาสืบไว้เป็นด ้าอยู่รักษาแท้ดายคันว่าผิดเข้าแท้
                   ปานโพงปอบใหญ่จิงแล้วเฮาหากท าชอบแท้ก็พอด้ามอยู่เสมอนั้นแล้วบ่มีท าคุณให้เป็นอันใดสักสิ่ง

                   จิงแล้วผีปองกินแต่หมูไก่พร้อมงัวควายซี้นอยู่ซู่วันนั้นแล้วดีท่อเอาใจเข้าในคองพุทธบาทอย่าได้ไป

                   เกลือกกลั้วผีเป้าป่าดงให้คอยผัดสีล้างคีงตัวให้เกลี้ยงปลอดดีดายอย่าได้ไปอยู่กลั้วหนองน ้าเยี่ยว

                   ควายนั้นดาย  อันหนึ่งเมื่อจะห้ามผีเข้ากองฟอนเผาจุดดังนั้นเฮาจะไขกล่าวตามพระธรรมเจ้าปาน
                   แปลแน่เนอคันว่าหามผีย้ายลงเฮือน

                          ใต้ล่างให้เอาขี้เถ้าไปหว่านอ้อมเฮือนนั้นก็จิงดีแท้ดายยามเมื่อเอาผีเข้าฮอดที่กองฟอนดังนั้น

                   ฝูงหมู่คนทั้งหลายยังอยู่เฮือนทางบ้านให้พากันกระท าแก้กลขวางเข็ดขนาดลักเอาเสื้อผ้าฝูงพี่น้องมา
                   ไว้ที่ควรคันว่าเผาผีแล้วทั้งหลายมาพร้อมพร ่ากันนั้นจิงอุบายไล่ฆ่าฝูงพี่น้องผีนั้นให้แลนหนีอย่าได้

                   เหลียวหลังแท้แปงกระบวนให้ย่านสั่นจิงดายจิงให้เขาอาบน ้าด าหัวแล้วจิงเข้ามาแล้วจึงเอาเขาขึ้นมา
   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43