Page 39 - ebook.msu.ac.th
P. 39

๓๐



                   เฮือนเนานั่งฝูงหมู่ขุนใหญ่เจ้าจิงจาต้านส่งพรแล้วจิงเอาเสื้อผ้ามาส่งขืนเขาค าใดดีกล่าวจาพร้อมไผ

                   ผู้ท าดังนี้
                          ก็หายโทษโทสาแท้แล้วบ่มีโรคาเถิงเผ่าพงศ์มันแท้จังไรฮ้ายตายมะเฮ็งก็หายเสี้ยงบ่มีติดต่อ

                   ไว้เถิงเชื้อลูกหลานแท้แล้วคันบ่ท าดังนี้ก็ติดต่อตามมานั้นแล้วไผหากตายแนวใดก็หากตายแนวนั้น

                   อันหนึ่งตายตกไม้ควายชนงูตอดก็ดีตายช้างฆ่าม้าดีดเสือขบก็ดีตายก าเนิดแลตายสิ่งสันใดก็ดีคันว่า
                   ใจมันยังบ่ทันตายแท้หากอยากเอาเข้ามาในบ้านควรที่สงเคราะห์แล้วนิมนต์หมู่สังโฆมากระท าประ

                   สิกรรมนิมิตเสียจิงเข้าปัวในบ้านคันว่าปัวบ่ดีให้เผาไปที่อื่นอย่าให้ฮ่วมป่าช้าจิขวางแพ้ภัยเมืองแท้

                   แล้วอันนี้ในธรรม

                          เจ้าสอนเฮาสืบต่อมาดายฮ้อยเอ็ดพระยาพร ่าพร้อมจ าหมั้นอย่าลืมแท้เนอ


                   บั้นข้อปฏิบัติผัวเภมีย

                          อันหนึ่งไม้ล้อแลตีนเกวียนหักหมุ่นไปนั้นบ่ควรฮองแทบไว้ขั้นไดขึ้นย ่าลงอันหนึ่งบ่ควร

                   แปงตั้งให้ลูกเมียนั่งในเฮือนแท้ดายในธรรมไขกล่าวมาก้วนห้ามมันจะจิบหายแท้เงินค าทุกสิ่งฝูงหมู่
                   ช้างแลม้างัวควายพร้อมข้าเฮือนนั้นดายอันหนึ่งมันจะแพ้พ่อบ้านทั้งหมู่ชาวเมืองทั้งวงศ์วานสาบสูญ

                   โพยต้องอันหนึ่งเกือกตีนนี้เป็นแนวฐานต ่าอย่าได้เน็บแนบไว้ที่สูงนั้นก็บ่ดีกับทั้งผ้านุ่งพร้อมผ้ากระ

                   เตี่ยวในคีงก็ดีอย่าได้ปือลือแปะตากสูงก็บ่ดีแท้มันจะถ่อยสักหลุ่ยลง
                          ในทุกเมื่อแสนจะท าเวียกเหย้าการสร้างก็บ่เฮืองนั้นแล้วอันหนึ่งอย่าได้เอากระเตี่ยว

                   ผ้าเช็ดหน้าเข็ดขวางแท้มันจะเสียเงินค าสิ่งของจิบหายเสี้ยงแม้นว่าเป็นเศรษฐีได้ของมีแสนโกฎิก็ดี

                   นั้นก็หากกลับกลายเสี้ยงเสียแท้บ่บานจะจิได้ไปเทียวบ้านซอกเพิ่นขอกินนั้นแล้วเท่าว่าหมดชีวาตัว
                   จมจุ่มลงหม้อเหตุว่ากลายค าพุทโธธรรมสอนสั่งคองดีเลยเล่าเว้นไปกลั้วเกลือกคาวดังนั้นอันหนึ่งผู้

                   หนึ่งนอนอยู่แล้วอย่าไปนั่งเทิงหัวแท้ดายเหตุว่าเทวดารักษาเนาหัวเฮาซู่คนจิงแท้คันว่าเคยไปหลิ่น

                   น ากันลึ่งแก่นก็ดีนั้นควร
                          มีนั้นข้าวตอกแลดอกไม้สมมาแท้เที่ยงจิงคันไผผู้ยังบ่ลึ่งบ่เคยกันแลไปนั่งสันนั้นให้ท าขวัญ

                   ถี่ถ้วนแท้ฮีตคองนั้นเทิน  อันหนึ่งผู้หนึ่งนั่งแล้วอย่ายื่นปากถามสังจะได้ท าขวัญมันผู้นั่งจาจิงแท้

                   อันหนึ่งอย่าไปนั่งเจ้ามหาธาตุพระเจดีย์ทั้งปราสาทขาวจิบ่ยืนตายแท้บ่ทันหมดชีวังเสี้ยงจิตายไป

                   เสียก่อนธรรมหากไขกล่าวต้านจาห้ามให้จื่อเอาแท้เนออันหนึ่งอย่าได้ค้นเสื้อผ้าฝูงหมู่เงินค านองา
                   ทั้งเครื่องเค้าแข้วเขาฝูงนั้นทั้งหมู่แก้วปักปิ่นสังวาลย์มาสับปนคนคั่วแกบแกมกันนั้นมันจะแพ้ตัวเอง

                   ผู้ตกแต่งอายุจะจิสั้นแท้บ่ยืนได้อยู่แห่ง

                          เหิงเจ้าเอยอันหนึ่งเป็นพ่อเฮือนนั้นอย่าโกรธากริ้วโกรธอย่าได้ฟันแปม้างของข้าวเครื่อง

                   เฮือนนั้นดายให้อิดูตนแท้ของเฮือนหมดทุกสิ่งจิงดีดายคันว่าไผหากฮ้ายจิบหายเสี้ยงซู่อันนั้นแล้วฝูง
                   หมู่ให้อยู่ใกล้เขาก็ย่อมจงชังบ่มีไผกูณาท่อจ่มขวัญทั้งบ้านมันจะมีของล้นเหลือเยียหลายหมื่นก็ดาย

                   ท้อนไผผู้ท าดังนั้นก็บ่หายเสี้ยงบ่ยังแท้ดายอันหนึ่งเอาฟืนขึ้นเทิงเฮือนเสียเนออย่าได้มัดขึ้นแท้จิ
   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44