Page 42 - ebook.msu.ac.th

๓๓

โลภาคติ ๔ นี้เป็นเค้าแก่เฮาไผผู้โลภาพ้นผิเอาของท่านโทสะท าโทษให้เสียแล้วจิงว่าเอาโมหาท าตัว

ฮ้ายผิเอาของท่านสันทาเห็นแก่ได้บ่มีฮู้บาปบุญเห็นแก่สินทานจ้างเข้ามาสับส่อมานะทิฐิต่อเข้าต ่า
ฮ้ายเกิดมีก็บ่ฟังค าผู้มีผญาต้านกล่าว

มักลืมได้ขวางแท้ก็บ่ดีแท้แล้ว เมตตากรุณานั้นอย่าได้วางจักเทื่อ มุทิตา อุเบกขา จื่อไว้จ า

หมั้นอย่าไลแท้ดายอันหนึ่งโกรธาฮ้ายอย่ากระท าค าเคียดจิงดายให้พิจารณาถี่ถ้วนเสียแล้วจิงกระท า

บั้นคองขุนตัดความ

อันหนึ่งฝูงขุนเฒ่าพิจารณาคุณโทษก็ดีนั้นให้เอาตามฮีตบ้านคองแท้แห่งโตนั้นเนอในโลกนี้

ฮีตบ่ห่อนเสมอกันแท้ดายอย่าได้เอาคองเมืองเพิ่นมาลงกว้านเป็นขุนให้ให้พิจารณาความนั้นแน่จิง
เทินอย่าได้ฮักพุ้นซังพี้ก็บ่ดีแท้ดายโตหากเทียวทางใกล้ปักตูเฮือนดายจิฮอดเสียแล้วอย่าได้ปบแล่น

ปิ้นคืนแท้อยู่

หลังเพิ่นดายคันว่าความมีให้ตัดไปทางงูก็อย่าให้เคียดทางเขียดก็อย่าให้ตายแท้ดายก็จิงได้

ว่ามังคะลังเข้าขุนพิจารณาโสภาพจริงแล้วตัดตามมิอาจต้านค าฮ้ายบ่ห่อนดีอันว่าหญิงชายห้อง
สงสารใต้ต ่าเฮานี้ไผผู้เป็นชั่วฮ้ายเทวดาเฝ้าชุบสองนั้นดายล าดับขึ้นเถิงแสนปลายหมื่นตามแต่ยศ

ใหญ่น้อยบุญสร้างหลั่งมารักษาทางซ้ายทางขวาอนันต์เอนกทางหน้าพร้อมหลังแท้ท่อกันรักษาพื้น

ธรณีใต้ต ่าก็มีทางอากาศพร้อมรักษาแท้อยู่เลิงอันว่าราชาเจ้าองค์ใดเสวยราชย์เมืองนั้นธรรมชอบ
คอง

ฮีตบ้านเมืองแท้แต่ปฐมดังนั้นเทวดาเจ้าตนดีรักษาอยู่ไปมาหลับตื่นนั้นรักษาแท้อยู่บ่วางนั้น

ดายทั้ง ๑๖ ชั้นฟ้าก็หลิงโลกแลดูบ่มีโพยภัยสังเกิดในเมืองนั้นอันว่าราชาเจ้ากระท ากรรมอันบ่ชอบ
เมืองนั้นจะเกิดเป็นเหตุฮ้อนเมืองบ้านบ่สบายแท้ดายอันหนึ่งเมื่อได้กินทานสร้างกระท าบุญผายแผ่

ไปนั้นอย่าได้ท าบาปฮ้ายปาปังเข้าฮ่วมบุญแท้ดายฝูงหมู่เทวดาพร้อมโมทนามาฮ่วมดอมดายหลาย

เอนกล้นมาน้อมต่อบุญแท้ดายอันหนึ่งยามเมื่อแก้นั้นหาเหตุการณ์ดังนั้น
เทวดามานั่งฟังค าแก้ อันหนึ่งพิจารณาถ้อยตัดความคุณโทษเทวดาพร ่าพร้อมฟังแท้ซู่ยาม

นั้นแล้วคอง ๓ ประการนี้ไผผู้ท าอันบ่แม่นจะจิเป็นเหตุฮ้อนคือต้านจิงแต่หลังนั้นดายเทวดาให้โรคา

มาครอบเมืองมิ่งบ้านจิสูญเศร้าง่วมเหงาบ่อย่าแล้วไผผู้ท าบุญเว้นปาณาเป็นบาปเทพดาซ่อยค ้าเมือง

บ้านก็ฮุ่งเฮืองแท้ดายพิชชะฝูงหมากไม้ทุกสิ่งก็อุดมแดดฝนลมงามดีคองเสมอสบายสร้างเป็นคน
สร้างสงสารในโลกเฮานี้ท าบุญอย่าได้ให้ค าฮ้ายแกบแกมแท้ดายเป็นพระยาสร้างทรงเมืองยศใหญ่ก็

ดายแล้วท าบุญ

เอาบาปกลั้วตายแล้วก็เล่าจมนั้นแล้วไผผู้บ่เห็นตัวล้มตายไปลดชั่วเฮาเฮยจะได้เป็นแผ่น

หญ้าดินแท้ดังใดบ่ฮู้ไผผู้ทุกข์ยากไฮ้ท าชอบคองบุญดังนั้นภายลุนมีปัญญาข้าวของก็เหลือล้นอันนี้
ศากยะมูนะเจ้าองค์เอกสอนสั่งฝูงหมู่นั้นพระยาเจ้าซู่เมืองตั้งแต่เซ่นพระเจ้าอโนมะทะศรีติดต่อมา