Page 50 - ebook.msu.ac.th
P. 50

ธรรมดาสอนโลก



                                                                     ฉบับวัดมงคลเทพประสิทธิ์ บ้านโนนสัง

                                                       ต าบลหนองบอน  อ าเออโกสุมพิสัย  จังหวัดมหาสารคาม


                   ๏   ..............……………………............ อันทุงทุนบัด ขอให้บุญหุ้มเกล้าเสถียรหมั้น
                                                     ๑
                   ..............……………………..............ท้อนอันว่าโพยพยาธิฮ้ายสัพพะสิ่งหายเสีย
                   ....................……………………..........อนตายสังอย่าได้มีมาต้องอันหนึ่งขอให้บุญ

                   ........................…………………….....เนออันว่าสัพพะโรคาสังอย่าได้มีมาต้อง

                   ...............................…………………...กต ่าเสียนาบัดนี้เฮียมจักริจนาให้แจ้ง

                   ……………………………………….ข้าขอวอนไหว้แก้วดวงประเสริฐทั้ง ๓ อีก
                   ……………………………………….ซู่พระองค์อย่าวางท่อลานี้เจ้าเมขคะลาอิสูรย์

                   ……………………………………….ตัวข้าอย่าวางแด่ท่อนคุณครูบาพร้อมคุณปิ-

                          ตาพระองค์แม่ก็คือสัพพะคุณพร ่าพร้อมกูณาข้าอย่าไลแด่ถ้อนให้ข้ามีใจ
                   หมั้นขันติตั้งเที่ยงอันว่าใจเบี่ยงเลี้ยวฝูงนั้นอย่าให้มีแด่ท้อนสัพพะ

                   โพยภัยฮ้ายอนตายทุกเหยื้องก็ดีนั้นขอให้กลับกลายเสี้ยงหายฮ้อน

                   ซู่อันพระเฮย ข้าจักแปลเอาห้องธรรมดาสอนโลกไว้ให้เหลนหล่อนน้อยฟัง
                          (กา)  แจ้งต่อไปพระเฮยดูราเจ้าราชายศใหญ่ก็คือนักปราชญ์พร้อมอาจารย์

                   เจ้าจงฟังเสนาเฒ่าเศรษฐีหลวงน้อยใหญ่ก็ดีฝูงหมู่ชายไพร่น้อยขุน

                   ค้าจงฟังแท้ดายหญิงชายพร้อมสาวฮามน้อยใหญ่ก็ดีไผผู้มานั่งใกล้
                   ฟังแล้วให้จื่อเอา บ่ใช่ว่าสัพพะแหลกเล่นค ามุ่นแปงสารพิดายตั้ง

                          หากแม้นโพธิญาณได้ต่อมาจิงเอาเว้าตั้งแม่นค าพระเจ้าสอนโลกโลกา

                   นี้แล้วไผผู้บ่มีใจฟังให้นั่งไกลอย่ามาใกล้ไผผู้มีใจตั้งในคุณพุทธ

                   บาทให้คอยฟังแจบแจ้งเอาเว้าสืบไปนั้นเทินไผผู้ฮู้แล้วให้
                   เฮียนฮ ่าตรึกตรองแท้ดายอย่าได้ล่วนกลายค าพระสั่งสอนค าฮู้ธรรมดาสอนโลกนี้

                          ( กิ ) สอนแต่ปฐมมาพุ้นดายตั้งแต่พระองค์อโนมาทะศรีอยู่เทียวชมพูกว้าง

                   หลายกัปล้นแสนกัปอนันตชาติจิงมาเถิงโคตมะแท้

                   เป็นเจ้าแห่งเฮานี้แล้วให้คอยจ าจื่อไว้เมื่อหล้าก็อย่าท าแท้
                   ดายอันว่าศัพท์บาลีสาเชื้อแนวคนเมืองลุ่มเฮานี้จักให้เขาเป็นคู่

                          แก้วกันนั้นให้หล ่าดูแท้ดายตามว่าปิตาแก้วมาดาพ่อแม่ขานั้นยัง




                   ๑  ใบลานช ารุด
   45   46   47   48   49   50   51   52   53   54   55