Page 54 - ebook.msu.ac.th
P. 54

๔๕



                   สีกันดังอยู่ก็ดีจักเอามาท าเครื่องเหย้าอันใดแท้ก็บ่เป็นเจ้า

                   เฮยแม้นว่าฝูงหมู่ไม้อันเฮากล่าวไขมาดังนี้จักเอาท าการ
                   ใดก็บ่เป็นจริงแท้จักเอาท ากะฎีสร้างอารามหลวงแลผามใหญ่

                          (ข ) ก็ดีจักแพ้ผู้ใหญ่แท้คู่ด้านผู้อยู่ทรงจักแปงขัวให้คนทั้งหลายเทียว

                   ไต่ก็ดีมันจักแพ้พ่อบ้านชื่อถ่อยหลุ่ยต ่าลงแท้ดายฟัง
                   เอาเทินทั้งหลายเฮยจ าจื่อเอาท้อนไม้ฝูงนี้ธรรมหากห้ามเสียแล้ว

                   อย่าเอาแท้ดายไม้สิ่งอื่นนั้นก็ควรอยู่พอประสมแท้แล้วไผหากเอา

                          แปงเฮือนก็หากพอดีฮ้ายอันนี้มัชฌิมาแท้พออยู่ปานกลางนั้นดายเจ้านางเอย

                   อันให้เถิงมหาอุตม์ก็บ่เป็นนาเจ้าอันว่าเคหังห้องอุตมัง
                   ประเสริฐยิ่งจริงแล้วเฮาจักสอนสั่งให้ทั้งหลายแจ้งจื่อเอา

                   นั้นเทิน ล าใดตั้งเหนือดินเพียงฮาบดังนั้นบ่สูงบ่ต ่าคล้อยไปแท้อย่างใดใบ

                          ( ขา ) มันนั้นบ่คุงเคืองต้นอื่นล าปลอดเกลี้ยงงามดั้วดังงาซุมหลิงดูแท้คือ

                   สมกั้งฮ่มก็บ่มีหง่าค้างตายแท้อยู่แกมให้มีมดส้มพร้อม
                   ด าแดงทุกสิ่งอยู่เฮือนล านั้นเอนกนองมีทั้งนกพร ่าพร้อมมา

                   อยู่นอนคอนล านี้เป็นมุงคุนประเสริฐดีเสาแก้วล านี้เอามาให้เป็นล าเสา

                          แฮกดีขนาดแท้เฮือนแก้วเศรษฐีนั้นแล้วอันว่าเสาขวัญให้หาล าอัน
                   หนึ่งล านี้ก็ยากยิ่งแท้นาเจ้าให้คอยเพิ่นนั้นเทินล าใดตั้งดินสูง

                   พอสน่อยดีนั้นคอยซูก ้าสูงแท้ที่กลางสูงบ่อนต้นไม้อยู่พอประสมบ่มี

                   ล าใดซุนหง่าใบพอต้องเป็นล าดั้วสูงไปพ้นเพิ่นบ่มีใบกิ่งก้านตาย
                          ( ขิ )แท้ซุ่มเย็นพอเมื่อลมซะหงัดแล้วเฮาคอยเยี่ยมเบิ่งใบหนึ่งตีงอยู่แล้วล านั้น

                   ประเสริฐดีมากแล้วควรที่เอามาให้เป็นเสาขวัญซาซั่งกัน

                   นั้นดายอันว่าเสาหมู่นั้นตามท้อนแต่ซ่างเอาเจ้าเฮือนอันนี้อุต
                   ตะมังแท้เป็นเฮียนเศรษฐีใหญ่แสนจักทุกข์ขนอดไฮ้ก็เลยล ้ามังมูน

                          แท้ดายอันใดนั้นโดยดนดีชอบให้ก็ธรรมเที่ยงแท้ตามเจ้าเทศนานั้นเนอ

                   บทนี้ยุตติกาไว้จักจาไปบั้นใหม่ก่อนแล้วพระยาเจ้าทั้งหลายให้

                   จ าจื่อเอาท้อนให้คึดจื่อแจ้งจ าหมั้นอย่าซุลืมแท้ดาย บัดนี้จักกล่าว
                   ไว้จาแห่งคนตายก่อนแล้วอันว่าคนตายนี้ควรเผาก็มีมากจริงแล้วควร

                          ( ขี )เผามีแต่น้อยนาเจ้าจงฟังนี้เนออายุเถิง ๑๐ ปีขึ้นตายไปด้วยชื่อดังนั้นจิงควร

                   เผาเที่ยงแท้ซะกานสร้างส่งบุญนั้นดายก็จิงเป็นคุณแท้ในธรรม
                   สอนโลกมานี้อายุบ่เถิงขวบได้ ๑๐ ปีนั้นก็อย่าเผาแท้ดายคันว่า

                   ยังเผาแท้จักจิบหายเถิงพ่อแม่ทั้งพี่น้องสายเชื้อมิ่งมรณ์แท้ดายทั้ง

                          หมู่ช้างแล้ม้าสัตว์สิ่งมังสังก็ดีมันจักจิบหายตายเสี้ยงลงบ่มีฮู้อันหนึ่ง ตายลงท้อง
   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59