Page 52 - ebook.msu.ac.th
P. 52
๔๓
หน่ออาวีจินั้นอาบเย็นนั้นดายยังมีเมืองหนึ่งนั้นเฮียกชื่อคันทะรัฐี
มหาเศรษฐีมังมูนมีข้าวของล้นฮ้อยสี่สิบเอ็ดโกฏิเหลือหลายอยู่ท่าง
ปลายกินทานซู่วันบ่มีฮ้อนมันก็มีบุตรีน้อยนางงามผู้ หนึ่งฝูงหมู่บ่าวซ ่าน้อย
( เก ) ไปเล่นเศรษฐีนั้นก็โกรธเข้มมันก็หวงแหนไว้บ่ให้ไผไปเอาต่อท าเพศ
ฮักหลื่นล้นเหลือด้ามก็บ่คือเหิงนานได้เมียมันตายจากไป
แล้วมันจิงเอาลูกแก้วเป็นเหง้าแท้แทบเทียมข้าวของหลาย
มากล้นก็ลวดเล่าเลยหายงัวควายฝูงทาสาซะซายหายเสี้ยงฝูงหมู่พ้อง
พลันล้มตายไปดับชาติอันนี้ขวางขนาดแท้เนอเจ้าอย่ากระท าอันว่า
เศรษฐีเฒ่าตายไปมรณ์มิ่งมันก็ตกนรกผญากันแท้ก็จิง
หายนั้นดายฮู้แล้วแลบ่ฮู้นี้เป็นบาปแสนถนัดแท้ดายจัก
ได้ตกอวิจีจุ่มจมในหม้อ อันหนึ่งยังมี กระฎมพี หนึ่งเจ้าสมบัติหลายยิ่ง
ุ
( แก ) สี่สิบเอ็ดโกฏิแท้ทาสาข้ามากหลายเมียมันนั้นตายไปหนีจากมันก็เอาข้อยใช้
เป็นแก้วมิ่งเมืองบ่นานแท้เฮือนซานก็หมองหม่น
เลยเล่าเป็นลิงค่อยถ่อยเถียบต ่าลงก็บ่มีสังเลี้ยงชีวังขาดอึด
อยาก หยุ่งข้อยข้าก็หนีแท้จากเขาข้าทะลีโทเขาเป็นคนทุกข์ยากขา
ก็ถือกระเบื้องหม้อไปเทคั่วขอตายต่อเฒ่าหมดชั่วชีวังเข้าอันนี้ตามตัณหา
มักก็บ่ดีจิงแท้ชาติที่พิฑูรย์ลางเล่าค าตีแขบก็ดีบ่ห่อน
ไปอยู่กลั้วหนองน ้าเยี่ยวควายเจ้าเอยฮ้อยเอ็ดเจ้าราชาจ าจื่อเอาเทิน
อันได้ผิดฮีตบ้านคองเฒ่าอย่ากระท านั้นดายอันบ่ควรกระท านั้นมีหลายอันต่างๆ
( ไก ) ท้าวพระยาเอยเฮาจักสอนสั่งให้ฟังแล้วจงจื่อเอาแท้ดายอันหนึ่งน ้าบ่แก้ว
ทั้งหมู่ฮูเลาคันว่าไผไปถมสร้างเฮือนกวมไว้ก็จักจิบหายแท้
บ่มีบ้านสิตายจุ่มไปแล้วอันนี้ธรรมกล่าวห้ามอย่าใกล้ล่วงคอง
แท้ดายคันมีไม้เป็นตอล าใหญ่ขุดก่นถมแปงแล้วฮาบงามแล้ว
เล่าปลูกเฮือนตั้งกวมขุมตอใหญ่ขวางขนาดแท้จิบหายเสี้ยงซู่อันนั้นแล้วอันว่าจอมปลวกนั้น
ขุดก่นหนีเสียก็ดีแล้วปลูกเฮือนกวมก็บ่ดีขวางฮ้าย
อันหนึ่งสระหนองนั้นมีมาแต่เช่นเก่าถมให้งามฮาบเกลี้ยงปลูก
ปลูกเฮือนสร้างก็บ่ดีอันว่าเฮือนสองหลังแล้วเฮามาเป็นหลังหนึ่งก็หากขวางขนาด
( ไก้ ) แท้ค าฮ้ายบ่เหือดเฮือนนั้นแล้วอันหนึ่งเป็นเฮือนแล้วพลอยเล้าเอาลงมาแปงตูบสัน
นั้นแม้นว่าจักชื้อม้าควายช้างก็บ่ดีแท้ดายจันโทหลาง
แสงใสเฮืองฮุ่งบ่ห่อนแปลพลิกปิ้นเป็นแก้วหน่วยดาวนั้นดาย
เฮือนใดมีหญิงผู้ซื่อพาคัพภวีกบ่ควรตกแต่งสร้างบุญกว้างบวชเณรนั้น
แล้วกับทั้งสร้างกฐินพร้อมสร้างศาลาอัฒจันทร์ใหญ่ก็คือพระธรรมดาเจ้าห้าม

