Page 75 - ebook.msu.ac.th
P. 75

72


               ใบลาน  เอกสารส าคัญ เอกลักษณ์ทางภาษาและการฟื้นฟูภูมิปัญญาท้องถิ่น


                       เอกลักษณของคนอีสานที่เห็นได้ชัดเจนอย่างหนึ่งคือ  “เอกลักษณ์ทางภาษาพูด” เรียกว่า “ภาษาไทย
                               ์
               ถิ่นอีสาน” ซึ่งเป็นภาษาลาวส าเนียงหนึ่งซึ่งกระจายตัวอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยและใน
               ทั่วทุกภาคของ สปป.ลาว เนื่องจากในอดีตนั้นอีสานเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านช้าง (สถาปนาอย่าง
               มั่นคง พุทธศักราช   ๑๘๙๖ สมัยพระเจ้าฟ้างุ้ม) กลุ่มชนที่อาศัยอยู่จึงมีรูปแบบ จารีต วัฒนธรรม ประเพณี

               ความเชื่อ ค่านิยม ถูกแลกเปลี่ยน ถ่ายทอดมาจากอดีตสู่ปัจจุบัน





















                       จากระบบการเมืองการปกครอง ที่เปลี่ยนแปลงเริ่มจากอาณาจักรลาวได้แตกแยกเป็น  ๓  ส่วน  และ
               ตกเป็นเมืองประเทศราช ให้กับอาณาจักรสยาม  ใน  พุทธศักราช  ๒๓๒๑ (สมัยกรุงธนบุรี)  จนกระทั่งเกิดขอ
                                                                                                       ้
               ขัดแย้งเหนือดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ าโขงกับฝรั่งเศส  ในพุทธศักราช  ๒๔๓๖  ท าให้สยามจ าเป็นต้องยกดินแดน
               ทางฝั่งซ้ายทั้งหมดของแม่น้ าโขงให้กับฝรั่งเศส  รวมระยะเวลาที่สยามปกครองดินแดนลาวในฐานะเมือง
               ประเทศราชรวม  ๑๑๕  ปี  ส่วนดินแดนทางฝั่งขวาที่อยู่ภายใต้การปกครองของสยามก็ยังมีการด าเนิน ตาม
               การปฏิรูปการปกครอง  พุทธศักราช  ๒๔๓๓  โดยรวมกับดินแดนทางภาคเหนือ  เรียกว่า  “หัวเมืองลาว”
               ด้วยเหตุนี้ท าให้กลุ่มชนที่มีประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมอันยาวนานร่วมกันถูกแยกออกจากกัน     ในหัวเมือง

                                                                          ั
               ลาวสมัยนั้นมีตัวอักษรใช้อยู่  ๒  รูปอักษรและมีหน้าที่ต่างกน  ได้แก่  อกษรธรรมอีสาน  ใช้บันทึกเรื่องราวทาง
                                                                ั
                                                                                  ุ
               ความเชื่อ  ศาสนาเป็นส่วนมาก  เช่น  พระไตรปิฎก  นิทานธรรมะ  ต านานพระพทธรูป- พระธาตุ เป็นต้น
               ทั้งยังพบว่ามีการบันทึกสรรพวิชาต่าง ๆ ด้วยเช่นกัน  เช่น  ต ารายา  ฤกษ์ยาม  โหราศาสตร์  (ต าราหมอดู)
               ต าราสร้างบ้าน  คาถาอาคม  เป็นต้น  ส่วนอักษรไทยน้อย  จะใช้บันทึกทั่วไป ทั้งเกี่ยวข้องกับข้อราชการ
               (ปกครองแบบหัวเมืองลาวยังนิยมใช้อักษรไทยน้อยเขียนติดต่อกับทางกรุงเทพฯ)  วิถีชีวิต  วรรณกรรมบันเทิง

               เช่น  กฎหมาย ต านานบ้าน- เมือง  นิทานท้องถิ่น  ค าสอน  เป็นต้น
                       ราวปี  พุทธศักราช  ๒๔๖๔  ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว  แบบแผนการศึกษา

               สมัยใหม่เริ่มมีบทบาท  โดยการตราพระราชบัญญัติการประถมศึกษาฉบับแรก  (สานิตย์ โภคาพันธ์   ๒๕๔๙:
               ๑๔)  มีการจัดท าหนังสือแบบเรียนขึ้นมา  โดยใช้ตัวอักษรและภาษาที่เป็นแบบแผนใหม่  จนท าให้อักษร ที่ใช้
               บันทึกในวัสดุต่าง ๆ ในท้องถิ่น  เช่น  สมุดข่อย  ใบลาน  ไม้ไผ่ ได้ลดบทบาทลง

                                                                         ู
                                                  ี
                          “ด้วยเหตุนี้ในปัจจุบันภาษาอสานจึงปรากฏมีเพียงภาษาพด และน้อยคนนักที่รู้ว่ายังคงมีภาษา
               เขียนหลงเหลืออยู่”
                       ปัจจุบันถือว่าเป็นวิกฤติทางภาษาและภูมิปัญญาอีสานอย่างมาก  เนื่องจากขาดผู้สืบทอดในการอ่าน
               เขียน  ตัวอักษรธรรมอีสาน  ตัวอักษรไทยน้อย    ส่งผลกระทบให้ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ถกบันทึกไว้ในวัสดุต่าง ๆ
                                                                                      ู
   70   71   72   73   74   75   76   77   78   79   80