Page 15 - ebook.msu.ac.th

๔

พระอริยานุวัตร เขมจารี เถระ ผู้ปริวรรต ได้กล่าวถึงความส าคัญของเรื่องท้าวคัชชนาม
ว่า เป็นวรรณกรรมที่ให้แนวทางการปกครอง ที่กษัตริย์ได้ให้การยกย่องและยึดถือมาแต่สมัยโบราณ

ท่านจึงได้ปริวรรตออกเป็นภาษาไทย เพื่อประโยชน์แก่บุคคลในปัจจุบัน ได้ร่วมเห็นคุณค่าและเมื่อได้อ่านจะได้
ไม่ตั้งอยู่ในความประมาท ดังข้อความว่า
“ตามแต่ประเทศแท้ ค าส่องเฮืองแสง
เฮียมจิงแปงเป็นสาส์น ออกไทจ าไว้

เทื่อที่คมรพย้าน ย าแยงอย่าปะมาท
อันหนึ่ง ควรที่ยอใส่เก้า ปงไว้ใส่ขันธ์
อย่าได้หลอนปะไว้ เหนือดินเกือกขี้ฝุ่น
เหตุว่าราชาเจ้า วางไว้ที่ควร เจ้าเอย

อันหนึ่ง ให้แต่งพร้อม ขันธ์หมากบูชา
ปะสงค์มาลามาไลย์ ธูปเทียนยวงใต้
คันว่า บูชาแล้ว ปะสงค์ฟังจ าจื่อ เอาเทอญ
อย่าได้ปะมาทต้าน ค าฮ้ายกล่าวเตียน หั้นท้อน..”

(คัชชนาม, ๒๕๖๒ : ๕๑๗ - ๕๑๘)

พระอริยานุวัตร เขมจารี เถระ กล่าวถึงจุดมุ่งหมายในการปริวรรตเรื่องนี้ในตอนท้ายเรื่องว่า

๑. เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แก่บิดามารดา ครูอุปัชฌาย์ บูรพาจารย์และเพียซาโคตรแก้ว ผู้แต่ง
เรื่องคัชชนาม
๒. เพื่อให้ตนเองอยู่ในแดนพุทธภูมิ เข้าสู่นิพพาน ได้พบพระศรีอาริยเมตไตยผู้น าพาหมู่สรร
สัตว์เข้าสู่แดนอันเกษม ซึ่งเจตนารมณ์ลักษณะนี้ท่านมักระบุไว้เสมอในการปริวรรตวรรณกรรมเรื่องต่างๆ
จากใบลาน เป็นการแต่งเติมของท่านจากต้นฉบับเดิม ดังข้อความต่อไปนี้

“ขออุทิศบุญกุศล ให้มารดาพ่อแม่
ครูอุปัชฌาย์เก่าไว้ ปะสงค์ได้ส่วนบุญ
บุรพาจารย์เจ้า ปฐมกาลเพื่อนแต่ง

ซาโคตรแก้ว บุญสร้างให้ฮุ่งเฮือง
ขอตั้งสัจจังไว้ หวังฮ่วมพุทธภูมิ
คองนีระพาน ดังปะสงค์มีไว้
ขอได้เห็นจอมเจ้า เมตไตโยองค์ปะเสริฐ

ได้ขน สัพพสัตว์ขว้ามย่านน้ า เถิงห้องฝั่งกะเสิม แด่ท้อน
บรบวนเสี้ยง คัชชนามสุดยอด
แล้วท่อนี้ ถวายไว้ที่สูง ก่อนแล้ว”
(คัชชนาม, ๒๕๖๒ : ๕๑๙)

๒. คัชชนำมวรรณกรรมสองฝั่งโขง
วรรณกรรมเรื่องท้าวคัชชนาม มีลักษณะเหมือนวรรณกรรมหลายๆ เรื่อง ที่เป็นสมบัติร่วมของผู้คน
สองฝั่งโขงเพราะประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ ประวัติศาสตร์การเมืองการปกครอง วิถีชีวิต ความเชื่อ ประเพณี
และวัฒนธรรม ได้หล่อหลอมให้ผู้คนในภูมิภาคนี้และสองฝั่งโขงมีวิถีชีวิตร่วมกัน มีวรรณกรรมเรื่องเดียวกัน

ไหลรินในชุมชน ทั้งในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ในภาคเหนือและภาคอีสาน เรื่องคัชชนามนี้ก็