Page 461 - ebook.msu.ac.th

๔๕๐

พลแห่คุ้ม ตีนช้างซั่นหา

สว่าๆก้อง เสียงเสพนันเนือง

ปะคือขาวไกว แกว่งลมเคียวเข้า
แยงพลค้้า บาหาญท้าวเถือ

สีนาทก้อง ปืนหน้าแล่นหา

เชือดๆช้าง ท้าวเถือกสิงห์ทอง
ปะคือแดงไกว แกว่งลมเลยย้าย

พลไหลเท้า กานาเดียระดาษ
คับคั่งเท้า นากว้างย่อมพล

ท้าวเลือกซัดเข้าใกล้ ถามท่านกงพะลี
มึงนี้ แนวชายใด ออกมาชนช้าง

สูจงวางนางแก้ว สีดาน้อยนาถ มาเทอญ

ฮ้อยที่เมืองท่านปิ้น เป็นขว้้าหล่มหลวง พุ้นแล้ว
กูนี้ ผู้ใสท้าว เสเนตรกงพะลี

มึงนี้ แนวชายใด มาต่อกูสันนี่

มึงจักตายดับเสี้ยง เชิงตาวคมดาบ กูแล้ว
ตายตุ่มห้อย งาช้างแห่งกู นั้นแล้ว

กูนี้ ท้าวเถือกก้้า หนแห่งเมืองขวาง ว่ากูนี้แล้ว
สูจงวางสีดา มอบมาเดียวนี้

มันก็ตีพายช้าง สิงทองใสเปิบ
ขวานล่วงฟ้า มันเข้าฮอดชน

แต่นั้น ช้างเถือกน้อย หนกว่าหนูๆ

สิงทองไพรงา สอดชนเงิงง้าง
ขุนก็ยอขอเปื้อง ตีกงพะลีใหญ่

ต้าหมวกท้าว สะเด็นห้อยแห่งคอ

แต่นั้น ขวานล่วงฟ้า บดแห่งไพรงา
มันเล่าวางสิงทอง เปิบแทงมียั้ง

เมื่อนั้น สิงทองง้าง ไพรงายู้แล่น
ดีท่อฝูงหอกแม้ง แทงซ้้าถือเขน

เลือดเฮี่ยย้อย แขนท่านกงพะลี
มันก็ดุลย์พายสาร ต่าวคืนทั้งฟ้าว

เมื่อนั้น อินทร์สวรรค์ท้าว แสนเมืองฮดซ่อย