Page 456 - ebook.msu.ac.th

๔๔๕

เขือนั้น แฮงมากแท้ ปานช้างแปดตัว

เบื้องปีกซ้าย ปะคือมุ่ยพลเขา
ว่าแสนเมืองหาญ ล่วงแฮงคนกล้า
ภายหลังนั้น ปะคือแดงเพ็ชล่วง จิงแล้ว

ท้าวนั้นหลักซวดพ้น ชนช้างช่างปอง เจ้าเอย
๏เมื่อนั้น เขาก็ไหลหลั่งช้าง พลล่วงมาจน
เขาก็วางสบูหลวง ลั่นมามียั้ง
ดินผงขึ้น เมือบนบดมืด
ลุกแล่นเต้น คือกิ้งลูกคี

วางถืกต้อง คันนามุ่นเป็นผง
โฮเสียงดัง ดั่งดินดาปี้น
พลเภเบื้อง บาหาญขุนเอก

ขอนล่าวล้ม เลียนขว้้าไขว่ขีน
แต่นั้น พระบาทตุ้ม พลเอาขนันหลัง
พระก็จ้า เขาวางสบูหลวง ข่มไปมียั้ง
ทมๆเต้น ดินผงมัวมืด

ใสซั่นช้าง ซูเข้าบ่หน
คนล่าวล้ม เบื้องฝ่ายกงพะลี มากแล้ว
มันขนันพลแพน ข่มหลังหลุยเข้า
โฮๆเบื้อง เมืองขวางขุนเอก

สินาทก้อง ปืนหน้าแล่นหา
ยาบๆม้า เขาแล่นยิงกง
ทวนทางตีน เหือดลาเล็วเข้า
ควันไฟกั้ว สูนแสงมีส่อง

เป็นเมฆกั้ง บังฟ้ามืดมัว
เสียงโฮฮ้อง เฟือนแผ่นธรณี
คนตายนอง เลือดไหลหลามห้วย

เมื่อนั้น ขุนเสนขึ้น ลวาค้าฟันผ่า
เจ้าหมื่นม้า นองช้างซ่อยหลาน
เขือก็เปื้องดาบกล้า คมก่องกอยฟัน
พลเภหัก ต่าวคืนมาตั้ง
เขาเล่าตีพลม้า นองไปชนผ่า

ฟันล่าวล้ม ขอนขว้างเลือดนอง
แต่นั้น จิตเล่าขึ้นขวี่ม้า ชาวเทศจ้าปา
ยอลาค้า เป่งหามียั้ง

ลือมันผู้ ขุนเสนใสต่อ
สองสอดใค้ ตีนม้าเป่งฟัน