Page 465 - ebook.msu.ac.th

๔๕๔

เมื่อนั้น ท้าวคิ่นใสหอกกล้า ซัดใส่ขุนแสน

ต้าคีงบา บ่ถองเลยสะท้อน

เคือเล่า ยอขอต้อง ตีหัวกะจัดแตก
หาญล่วงฟ้า มรเมี้ยนมอดจม

โพะเพื่อ พลบาท้าว เหลือท่งเต็มตา

ยูท่างฟัน ฝูงไทจ้าปา เลือดนองเหนือพื้น
แพนพลเบื้อง แสนเมืองเพ็ชล่วง

ปะคือแกว่งกั้ง กางแล้วเปิดหนี
คนล่าวล้ม เหลือท่งเต็มตา มากแล้ว

ยางแดงนอง เลือดไหลเหลือห้วย
คาวคุงเท้า เถิงแดนพรหมโลก

เขาเล่าอว้านหมู่ช้าง ทั้งม้าวกหลัง

ท้าวเอกวกฝ่ายซ้าย ท้าวเถือกภายขวา
ทั้งบาคาน คิ่นหาญภายซ้าย

เขาก็นองพลช้าง ตันทางผกอยู่

เคือเล่ายังไล่จิ้ม น้าส้นบ่วาง แท้แล้ว
๏แต่นั้น เพ็ชล่วงฟ้า ยินกว้างกว่าใจ
สนๆเสียง สิ่งแซวน้าฮุ้ง

มันเล่าไหลพลเข้า ในเวียงขนันอยู่
หับแจบหมั้น ปะตูต้ายแต่งตัน
ขุนเคือไหลหลั่งช้าง เทยาดซูเวียง
โฮๆเสียงดังนัน สิ่งดินดาขว้้า

ไหๆเบื้อง สองเขือท้าวเกส
ไหลหลั่งช้าง ซูเข้าแป่เวียง
ท้าวเถือกเข้าแป่ม้าง เวียงท่านภายขวา
จ้าพายสาร ถอดเอาล้าต้าย

เขาก็วางสะบูก้อง ปืนไฟยิงผ่า
พลโคบค้าน หนีแล้วเล่ามา
ยืดๆอ้อม เวียงท่านยายยัง
คนตายกอง เกื่อนปีนกันเข้า

แต่นั้น เวียงเฟือนเบื้อง สองเขือท้าวเกส
เขาก็ ยิงลั่นก้อง สะบูแล้วเล่าหน
แหลมสอดฮ้อย พันกึ่งฟันลง มากนั้น
ขุนเคือคุมปายเวียง หลั่งเทโตนเข้า