Page 466 - ebook.msu.ac.th

๔๕๕

ขุนทวงเต้น ลวาค้าตีผ่า

แต่นั้น เพ็ชล่วงฟ้า นองช้างออกเวียง
ยู่ทางเข้าไล่จิ้ม ฟันผ่าขอนผี มากแล้ว
เคือก็ ใสพายสาร บีบพลตายเสี้ยง

พลหักค้าน คือลมกวนโลก
เลือดหลั่งเท้า ทะลังพื้นแผ่นดิน
เสียงโฮ่เบื้อง สองเมืองซมซื่น
แต่นั้น เพ็ชล่วงฟ้า ใสช้างแล่นหนี
ปะไพร่น้อย ฝูงหมู่ชาวเมือง

เขาก็ นองกันตาย ดั่งหินกางแจ้ง
มันก็ ใสพายเข้า จ้าปานครราช
เลือดอาบย้อย คีงท้าวซู่พาย

พุ่งๆพร้อม ให้ฮุ่งเสียงนัน
จ้าปาขอ เขียดเป็นไหมหยุ้ง
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองพระบาท
ย้ายหมู่ช้าง เต็งเข้าสู่เวียง

กายท่งกว้าง ทันที่นาค้า
พระก็ แปงเวียงหลวง ก่นคูถมต้าย
พระก็ วางกลองแก้ว สะบัดไซย์เค็งคื่น
สะบูลั่นก้อง เต็งไว้ฮับพล

ดูดั่งพลแพนเบื้อง สองเมืองตายมาก
มรณาตล้ม ตายเสี่ยงบ่หลอ แท้นอ
สองแจ่มเจ้า พระบาทสองเมือง
บ่ได้เคืองค้าตาย ผ่าซูซนข้า

พระก็ เซาจอดยั้ง กางท่งนาค้า
แปงเวียงหลวง ก่อคูเลียนล้อม
หอเลยตั้ง เป็นถันแถวถี่

ฝูงหน่วยป้อม เป็นถ้องแวดระวัง
พระก็ เจาะป่องไว้ ยิงหน่วยสะบูหลวง
ทั้งหลายหลัง แบ่นยิงคาวฮ้อย
เค็งๆก้อง กลองไซย์ตีเสพ
เสียงสนั่นเท้า นากว้างท่งเพียง

คื่นๆก้อง เสียงเสพสองพญา
ควนๆเสียง พาทย์เพ็งแคมใค้
เสียงนันเท้า กางเวียงเค็งคื่น

ยูท่าง เสพเจ้าลุ่มฟ้า สองท้าวพระบาทเมือง หั้นแล้ว
ฝูงหมู่โทยามตั้ง แถเหินทั้งพาทย์