Page 528 - ebook.msu.ac.th

๕๑๗

เป็นเถรา โลกลือเทียมเจ้า

อันว่าโสมเสลาผู้ ชายแฮงพ่อค้าใหญ่
เกวียนต่อกันฮ้อยเหล้ม บาท้าวแก่ไป
เทียมสาวกเบื้องซ้าย นามซื่อโมคคัลลาน์

เทียมดั่งองค์พุทโธ ประเสริฐลือซาแท้
อันว่า อินทิราชเจ้า ไว้บาทปาทลัญชะ
ในภูสิงห์ เขตจ้าปากว้าง
หากแม่นประเสริฐแก้ว พญาใหญ่ศรีสุทโธ
เป็นบิดา พ่อคีงพุทโธเจ้า

อันว่า มารดาแก้ว น้าฮอยช้างใหญ่ ปางนั้น
บัดนี้ หากแม่นนางสีหะมายา แม่องค์พุทโธเจ้า
อันว่า สะอาดเนื้อ นางนาถสีดา

ทั้งคีงหอม ดั่งจันทน์จวงคู้
บัดนี้ หากแม่นมารดาเจ้า ราหุลตนประเสริฐ
อันว่า ผู่แก่นไท้ ปทุมาแก้วยอดนาง
ประเสริฐเนื้อ อุปราชกินนรี

หากแม่น นางอุปลวัณณา บวชเพียรทงสร้าง
อันว่า สีไวแก้ว เศรษฐีหลวงมีมั่ง ปางนั้น
สมฮูปเจ้า งามย้อยดั่งแมน
หากแม่นนางงามเจ้า วิสาขาทงสะอาด

งามแต่เซื้อสมเจ้า บุญกว้างหากมี
อันว่า ผายีเจ้า คองเมืองคือฟ้าหยาด ปางนั้น
หากแม่น อานนท์เที่ยงแท้ คะนิงไว้อย่าลืม
เลิศล้้าด้วย ฝูงหมู่ปาณะสัตว์

เพิงที่เอาท้านอง ใส่ใจจ้าไว้
เป็นนิทานเบื้อง รัตนังให้จ้าจื่อ เอาท้อน
ประสงค์สืบไว้ สามแก้วเทื่อผาย

ลือท่อ พุทธบาทเจ้า ปางเมื่อทัวระมาน
เทียวสงสาร เผื่อผายในพื้น
เพิ่งที่คมรพน้อม ควรจ้าอย่าประมาท
สุดที่ยังอยู่ก้้า ชุมภูกว้างไป่มา แท้แล้ว
ตามแต่ประเทศแท้ ค้าส่องเฮืองแสง

เฮียมจิงแปงเป็นสาส์น ออกไทจ้าไว้
เพื่อที่คมรพย้าน ย้าแยงอย่าปะมาท
๏อันหนึ่ง ควรที่ยอใส่เกล้า ปงไว้ใส่ขันธ์

อย่าได้หลอนปะไว้ เหนือดินเกือกขี้ฝุ่น
เหตุว่าราชาเจ้า วางไว้ที่ควร เจ้าเอย