Page 525 - ebook.msu.ac.th

๕๑๔

คนจนแค้น ขุนกวนอย่าบังเบียด แท้เนอ

เขาก็เป็นไพร่ฟ้า นายตุ้มหากอยู่เย็น
โจรมารฮ้าย โภยภัยบังเกิด
ให้ค่อยหาซ่องแก้ มารฮ้ายแตกพัง

ศีลแปดตั้ง ให้เพียรฮ่้าวันอุโป
คองราชา แต่งดีดาไว้
ใจให้หนักแข็งแหน้น คือหินหนักหมื่น
ใจแผ่กว้าง เสมอน้้าแม่ทะเล นั้นแล้ว
อย่าได้ด่าป้อย มวลไพร่ชาวเมือง

จาค้าหวาน ดั่งแปงตาลอ้อย
ผญาเฮืองเห็นแจ้ง ปัญญาไวอย่าคึดม่อ
แม่นซิผิดท่อฟ้า ให้วางไว้ผ่อนดี แท้เนอ

คือให้เอาดีไว้ อย่าไปเอาความชั่ว
สอนไพร่ฟ้า เมืองบ้านให้แต่งทาน
เว้นจากผิดเถียงถ้อย ฮามไกลป้อยด่า
เพียรยอแต่งย้อง เมืองบ้านซิฮุ่งเฮือง ได้แล้ว

เมื่อพระสอนสั่งแล้ว เขาลาสู่โฮงทอง
พระก็ยวงพลเมือ จากเมืองนครกว้าง
ยวงพลขว้าม ผายีกายเขต
เข้าป่ากว้าง หลายมื้อพ่้านาน

พอยเล่าเถิงเขตก้้า เมืองใหญ่จ้าปา
พระก็ใสพายสาร สู่เวียงนครกว้าง
เฮียงเกยแก้ว คุณพายเซาจอด
เสด็จจากช้าง เมือห้องแห่งหอ

จตุราชแก้ว เสด็จแท่นบาลังค้า
ก็หากงามใสสุด สิ่งอินทร์ลงแต้ม
พระจิงยวงค้าให้ พิมสารใช้ซ่วง

มึงจงเมือขาบไหว้ พญาเจ้าสู่ประการ หั้นท้อน
๏แต่นั้น มันก็นบนอบแล้ว เลยเล่าลาไป
เถิงสถานเพียง พ่อพญาเลยไหว้
บัดนี้ ลูกพระไปผายน้้า เสลาสรงโสรจ
ฟ้าหยาดผู่แก่นไท้ คืนสร้างสืบเมือง พระเอย

อันหนึ่ง พระก็สรงโสรจเจ้า จอมราชมารดา
ให้เสวยกาสี นั่งเมืองเป็นเจ้า
ลูกพระ ได้มาเถิงห้อง หอค้าทิพย์อาสน์

พระเจ้าใช้ข้าน้อย ทูลไหว้บาทค้า นี้แล้ว
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า พญาใหญ่ก้ามะทา