Page 524 - ebook.msu.ac.th

๕๑๓

คองปะเวณี ให้หมั่นหลิงเห็นแจ้ง

วิหิงสาเว้น โลภาเบียนไพร่
ให้เจ้าฮักไพร่ฟ้า อุทรท้องดั่งเดียว
เพื่อนพี่น้อง คณาญาติเมืองเดียว

ปองซ่อยเหลือ เมื่อคาวมีฮ้อน
พรหมธรรมสร้าง ในมโนคะนิงฮ่้า แท้เนอ
ตั้งกูณาเมตไว้ แปงบ้านซิฮุ่งเฮือง แท้แล้ว
เฮาได้เป็นพระเจ้า คือเป็นยอดราชา
ใจให้คือแผ่นดิน อย่าเอียงหนักแหน้น

บัพพโตตั้ง เสาเสมรุบ่มีโค่น
แสนคนลวงเยาะเย้า ตนเจ้าอย่าหวั่นไหว
เมื่อท้าวสอนสั่งแล้ว เขาลาบาทเล็งโญ

นองกันไหล สู่เมืองเซายั้ง
เมื่อนั้น เล็งโญเจ้า ทั้งสองเสด็จด่วน
ยังเล่าขว้ามป่าไม้ หลายมื้อพ่้านาน
ท้าวล่วงเท่า เมืองใหญ่ผายี

พระก็เซาสาลสูง ท่งนาเซียงล้าน
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ผายีเสด็จด่วน
จิงเมือฮอดห้อง หอแก้วค่อยเซา
เมื่อนั้น พระด่วนต้าน เตินหมู่เสนา

สูฮีบเอากันไป แจกงัวควายช้าง
ปุนกันเลี้ยง ราชาทุกแห่ง
เจ้าก็เสด็จสู่ช้าง สารต้นออกเวียง
ฮอดที่ผู่ไสท้าว ปะนมนอบลาถวาย

ทั้งพญาไชย์ ออกเวียงลาเจ้า
ยอเทียนเข้า ถวายองค์พระบาท
เจ้าลวดต้าน สอนไว้ซู่คอง

ให้พากันผูกเสี่ยวไว้ เป็นมิตรทางดี
ทงไมตรี แต่งแปงเมืองบ้าน
ตนเดียวสร้าง แปงเมืองบ่เฮืองฮุ่ง
ให้ฮักไพร่บ้าน เสมอด้ามหน่วยตา
ศีลห้านั้น ให้เพียรฮ่้าภาวนา

แปงทานศีล อย่าไลวางเว้น
สมณ์ทงสร้าง แปงตนถือบวช
ให้เจ้าทานทอดให้ ปะสงค์ได้ส่วนบุญ

สัพพสัตว์แผ่นพื้น อย่าบังเบียดวิหิงสา
อดสาเพียรถนอมตน แจกทานแลงเช้า