Page 56 - ebook.msu.ac.th

๔๗

อย่าได้ฮ่วมป่าช้าสิขวางแพ้ภัยเมืองแท้แล้วอันนี้ในธรรมเจ้าสอน

เฮาสืบต่อมาดายฮ้อยเอ็ดพระยาพร ่าพร้อมจ าหมั้นอย่าซู่ลืมแท้เนอ
อันหนึ่งไม้ล้อแลตีนเกวียนหักหมุ่นไปนั้นบ่ควรแทบไว้ขั้นไดขึ้นย าลงอัน

( เข ) หนึ่งบ่ควรแปงตั้งให้ลูกเมียในเฮือนแท้ดายในธรรมไขกล่าวมาควรห้าม

มันจักจิบหายแท้เงินค าทุกสิ่งเจ้านางเฮยฝูงหมู่ช้างแลม้างัว
ควายพร้อมข้าเฮือนนั้นแท้ดายอันหนึ่งมันจักแพ้พ่อบ้านทั้งหมู่

ชาวเมืองทั้งวงศาสาบสูญโพยต้องอันหนึ่งเกิบตีนนี้เป็นแนวฐานต ่า

อย่าได้เหน็บแนบไว้ที่สูงนั้นก็บ่ดีกับทั้งผ้านุ่งพร้อมผ้ากระเตี่ยวในคีงอย่าได้

ปือพือแปะตากสูงบ่ดีแท้มันจักถ่อยสักหลุ่ยลงไปทุกเมื่อ
แสนจักท าเวียกเหย้าการสร้างก็บ่เฮืองนั้นแล้วอัน

หนึ่งอย่าได้เอากระเตี่ยวผ้าเช็ดหน้าเข็ดขวางแท้ดายมันจัก

( แข ) เสียเงินค าสิ่งของจิบหายเสียเสี้ยงเป็นเศรษฐีได้ของมีแสน

โกฏิก็ดีนั้นก็หากกลับกลายเสี้ยงเสียแท้ก็บ่นานจัก
สิไปเทียวบ้านซอกเพิ่นหาขอกินนั้นแล้วเท่าว่าหมด

ชีวังตัวจุ่มจมลงหม้อเหตุว่ากลายค าเจ้าพุทโธธรรมสอนสั่งคองดี

เลยเล่าเว้นไปกลั้วเกลือกคาวดังนั้นอันหนึ่งผู้หนึ่งนอนอยู่แล้วอย่าไปนั่งเทิงหัว
แท้ดายเหตุว่าดวงเทวดาฮักษาซู่คนเฮาแท้คันว่าเคยไปหลิ่น

น ากันลึ้งแก่นก็ดีนั้นควรมีขันข้าวตอกแลดอกไม้สม

มาแท้เที่ยงจริงคันว่าไผบ่ลึ้งบ่เคยกันแลไปนั่งฉันนั้นให้ท าขวัญ
( ไข )ถี่ถ้วนแท้ฮีตคองนั้นเทินอันหนึ่งผู้หนึ่งนั้นนั่งแล้วอย่ายื่นปากถามสัง

จักได้ท าขวัญมันผู้นั่งจาจริงแท้อันหนึ่งอย่านั่งเว้ามหาธาตุพระเจดีย์ทั้ง

ปราสาทขาวซิบ่ยืนตายแท้บ่ทันหมดชีวังเสี้ยงตาย
ไปเสียก่อนธรรมหากไขกล่าวต้านจาห้ามให้จื่อเอาแท้

เนออันหนึ่งอย่าได้ค้นเสื้อผ้าฝูงหมู่เงินค าน านองาทั้งเครื่องเค้าแข้วเขาฝูงนั้น

ทั้งหมู่แก้วปักปิ่นสังวาลย์มาสับปนคนคั่วแกบแกมกัน

นั้นมันจักแพ้ตัวเองผู้ตกแต่งอายุจักสิสันตายแท้
บ่ยืนได้อยู่เหิงเจ้าเฮยอันหนึ่งเป็นพ่อเฮือนนั้นอย่าโกรธากริ้วโกรธอย่าได้ฟัน

( ไข้ ) แปม้างของข้าวเครื่องเฮือนนั้นดายให้อิดูแท้ของเฮือนหมดทุกสิ่ง

จิงดีดายคันว่าไผหากฮ้ายจิบหายเสี้ยงซู่อันนั้นแล้วฝูงหมู่
ไทอยู่ใกล้เขาก็ย่อมจงซังบ่มีไผกูณาท่อจ่มขวัญทั้งบ้าน

มันจักมีของล้นเหลือเลยหลายหมื่นก็ดีท่อนไผผู้ท าดังนั้นก็

หายเสี้ยงบ่ยังแท้ดายอันหนึ่งเอาฟืนขึ้นเทิงเฮือนให้กิ้วเสียเนออย่าได้มัดขึ้น