Page 62 - ebook.msu.ac.th

๕๓

( มะ ) ดายเทียมดังเฮาตกกล้าดินนาบ่เพียงฮาบแสนจักได้เป็นน ้าก็ยังโห่งบ่ไหลเลย

เล่าตายเสียแท้โภชนังนุ่มเหน้าเป็นดินบ่เกลี้ยงไขน ้าบ่ไหลนั้นดาย
ไผผู้กินทานแล้วมีใจจ าจื่อเอานั้นชื่อว่าเจตนาทานพ้นโพยฮ้าย ๔ ประการ

คือว่า โลอะ โมหะ เว้นหนีแท้บ่เทียมนั้นดายโทสาอกุศลพร้อมโพยภัย

บ่มาเบียดก็หากหนีหลีกเว้นโพยฮ้ายซู่วันอันหนึ่งไผผู้เห็นภิกขุเจ้าตนงามเกลี้ยงปลอด

เลยเล่าทานทอดให้อาศัยแท้แต่ว่างามดังนั้นเลยบ่ได้ให้ทาน
เปล่าเสียดายแท้แล้วเทียมดังเอาถงเทียวโต่งกางเอาน ้า

บุญก็บ่มีคาค้างในคีงพอสักหน่อยเทียมดังน ้าบ่ค้างถงเทียวนั้นลอดลงนั้น

( มา ) แล้วอันหนึ่งเห็นฮักยิ่งล ้าเป็นหน่อแนวเดียววงศาโตบวชเฮียนทรงสร้างเลยเล่าวาง

ทานให้ว่าไผเป็นเชื้อชาติโตนั้นหมายให้มีลื่นล้นของแท้มากหลาย
คันว่าโตจนแท้บายเอาก็ได้ง่ายบุญอันนั้นคือข้าวข้อนบ่ห่อนคืน

ใดแล้วอันหนึ่งทานดายอาศัยเจ้าหน่อยาปัวพยาธิหลอนว่าเพิ่นโผดให้เฮา

แท้ปิ่นปัวบ่ฮู้ไผผู้ท าดังนี้ก็สูญเปล่าเสียดายนั้นแล้วปานดังกองทรายสูงเกลื่อน
ลงเป็นน ้าอันหนึ่งทานดายเจ้าเฮียนฮีตหูราคุณชาตา(หรคุณชะตา)ซู่อันทวยคิ้วเฮียน

ทั้งเสียผีพร้อมบูชาเพิ่งสืบชาตาแลเสียเคราะห์พร้อมเป็นแท้ซู่

อันคึดว่าไผฝูงนี้จิงวางไปทานทอดเลยบ่ได้บุญนั้นเปล่าตายแท้แล้วเทียม
( มิ ) ดังอาภรณ์ผ้าผืนดีในปุ้มหนูลักกัดแปม้างหมุ่นมุงทะลายแท้แล้วอันหนึ่ง

ทานดายเจ้าอันวิเศษใจบุญทั้งธรรม ๑๐ ประการซู่วันบ่มีคร้านเถิงเพ็ญ

แล้วเดาดาตกแต่งภาวนาอยู่ไจว้ไจว้ค าคร้านก็บ่มีเลยเล่า
ละจาต้านเฮาเอาองค์ประเสริฐนี้เทินบุญก็คือสิได้เหลือล้นกว่าซู่องค์แท้แล้ว

ไผผู้คิดดังนี้แล้วเลยเล่าทานไปดังนั้นเทียมดังก าทรายลอดลงยังน้อยอันหนึ่ง

ทานดายสังฆเจ้าทุกขนาดคนจนหาสังทรงนุ่งนอนบ่มีได้โตทาน

แล้วเลยจาต้านกล่าวคันว่าบุญบ่ได้คุณนั้นลางบ่เสียดอกนาไผผู้ติคนิง
ดังนี้บุญก็หนีเสียถองหนึ่งจริงแล้วเทียมดังเลี้ยงน ้าแก้วเลยแห่งถองโอนั้นแล้ว

( มี ) อันหนึ่งทานให้สังฆเจ้าวัดใหญ่กะฎีหลวงจักให้ฝูงซาวเมืองว่าดียอย้องคันคนิง

แล้วทานไปบุญก็หย่อนจิงแล้วเทียมดังเกลือถืกน ้าโกลนแห้งฮั่วลง
นั้นแล้วทานฝูงนี้สัพพัญญูต้านกล่าวมานั้นชื่อว่าอามิสทานทอด

ให้ได้บ่หลายแท้แล้วฟังเอาท้อนทั้งหลายเฮยจ าจื่อเอาเทินทานนี้แสนยาก

ยากแท้บุญนั้นก็จิงมีนั้นดายอามิสทานนี้ยุตติกาไว้ก่อนฯฯฟังเอาเนอทั้งหลาย

เฮยจ าจื่อเอาเทินอย่าได้ท าดังนี้บ่มีได้ดังใจเจ้าเฮยคันว่าเฮ็ด
แม่นแท้นี้น้อยก็หากคือเจ้าเฮยฯฯจ าจื่อไว้เมื่อหน้าหากซิดีนั้นแล้ว

เจ้าเฮยฯฯฯอันนี้หนังสือธรรมดาสอนโลกแลเจ้าเฮยคะหนันพันเป็นผู้เขียน