Page 59 - ebook.msu.ac.th

๕๐

อยู่ท่อแต่โถงหลิ่นซู้สาวน้อยฮูปงามโถงหลิ่นเบี้ยหมากรุกหมากซะกา

พ้นโถงสุราม่วนเมามัวหลิ่นฝูงนี้เป็นกรรมแท้จิบหายมีมากเฮ็ว
( คึ ) ดายคันว่าเงินแลเบี้ยก็หายเสี้ยงบ่แก่นถงแท้แล้วคันว่าเถิงเฒ่าแล้วสิ

ควรใคร่กินแหนงเหตุว่าเสียของโตแต่เมื่อยามเพ็งเนอคันว่า

กูแพงไว้ก็จักมีดอมเพิ่นจริงนากูหากโถงแต่หลิ่นเงิน
เบี้ยจิงบ่ยังซิว่าดายฝูงนี้คันตายได้ตกอบายทั้ง ๔ จริงแล้วเพิ่นว่ามัน

บ่ฮู้ความหลิ่นก็หากหลายนั้นดายไผผู้ยังทุกข์ไฮ้เงินค าพอบาทบ่มี

นั้นมันเล่าซอกแซกได้อันใดแท้ก็ให้ทานดังนั้นคน

ฝูงนี้ก็ทุกข์แต่ในชุมพูนี้แล้วคันว่ามันตายเมือสู่สวรรค์เมือง
ฟ้าไผผู้ของล้นบ่ทานไปท่อแพงอยู่สันนั้นดีท่อยังปากเอาตายเข้า

( คื ) หม้อหลวงนั้นแล้วพ้นที่นรกแล้วแลมาเกิดเป็นคนก็ดีหาสังกินนุ่ง

ทงบ่มีได้ไผผู้เป็นคนไฮ้บ่กินทานติดต่อไปนั้นชาติหน้าเลยเล่า

ได้แสนไฮ้ทุกข์จนมากแล้วไผผู้มีของซ ้ากินทานติดต่อไปนั้น
ชาติหน้าเลยเล่าได้หลายแท้กว่าหลังนั้นดายอันว่าของทานนี้บ่มีเสียสูญ

เปล่าเฮาเฮยเทียมดังไปเซื่องไว้ในพื้นแผ่นดินนั้นแล้วอันว่าตัวเฮา

นี้เสยดังเคหังนั้นแล้วเฮาตายคือดังไฟไหม้เฮือนเพม้างไผผู้
เอาของไว้ในดินซุกเซื่องฝังนั้นอันว่าไฟบ่ไหม้ก็ยังได้

แก่โตแท้ดายสูอย่าคร้านทานทอดวางไปแท้ดายคันว่ามรณาตายอย่า

( คุ )ให้มีค าโอ้อันว่าพระพุทโธนี้มีจริงทัดเที่ยงพระยาเฮยไผท าเพียรก่อสร้าง
บุญนี้บ่ห่อนเสียแท้ดายไผผู้เป็นคนใบ้ผญาชั่วใจเบาบ่มี

ปองกินทานให้บุญชูค ้าภายลุนซ ้าได้เป็นคนใบ้ง่าวดาย

เสียดายแสนทุกไฮ้ก็มาข้อนแต่โตสานอสาวผู้ดีเฮยอันว่าฝูงคนสร้าง
สงสารเมื่องลุ่มเฮานี้ยามเมื่อยังหนุ่มน้อยค าหลิ่นก็หากหลายนั้น

แล้วคันว่าพ้อยามแล้วให้สอนตัวฮู้ฮีตคองนั้นอย่าได้เห็น

แก่หลิ่นเซาท้อนเมื่อยโตคันว่าเฒ่าแก่แล้วสิความไคร่กินแหนง

เงินค าของกะบ่มีสังเสี้ยงคันว่าโพยภัยต้องบ่มีสังเป็นที่เพิ่งเทียมดัง
( คู ) ปลาอยู่ค้างหนองน ้าบ่มีนั้นแล้วใช่หากยังกลัวย่านโพยเถิงเมื่อเฒ่า

แก่ไปนั้นให้ค่อยแพงเซื่องไว้ของข้าวก็จริงดีคันว่าโพย

ภัยต้องตนตัวแลเชื้อโคตรก็ดีนั้นยังได้มีที่อ้าง
เสียแท้ง่ายดายบ่ไว้ไปเที่ยวค ้ากู้เพิ่นมาเสียเอาของตัวไปเสีย

อยู่สบายบ่มีฮ้อนอันว่าชีวังนี้ท าเพียรเลี้ยงยากเฮาเฮยให้คอยอดออมเลี้ยง

ตัวไว้ชั่วสอนนั้นเทินไผหากอดสาเลี้ยงตัวดีบ่มีโทษสันนั้น