Page 61 - ebook.msu.ac.th

๕๒

วันนี้มันเคียดป้อยด่าซังผัวเวรจิงประจนไปประจนมาถืกมันจิง

แท้ชาติหนึ่งคีงผอมฮ้ายคือผีก่องก่อยลิ้นใหญ่ล ้ายาวแท้ศอกปลายปากบ่ได้ท่อซิบอก
( โค ) มือกวักมันจักไปทางใดท่อแต่มือโจมไว้อันนี้เวรมันได้ส้วยล้วยคากขี้เท่อเคียด

แก่ผัวแลน้อยน ้าลายฟ้งทั่วเฮือนชาติหนึ่งเป็นเปรตฮ้ายนอนหงายอยู่กลาง

ดงล าส้มโฮงบุออกน ้าอันฮ้ายเป็นล าอ้วนเขียวงามเต็งอยู่มันก็ติง
บ่ได้นอนบ่ได้อาวอ่อนมากแล้วอันนี้เวรมันห้ามกามคุณผัวมิ่งบ่ให้ผัวเข้า

ซ้อนนอนกิ่งกอมสองชาติหนึ่งตนตัวน้อยเสมอปอมคือฮูปกันแล้วตีนมันก็ใหญ่กว้าง

เสมอ(กระ)ด้งตากยามันก็ไปบ่ได้ฮ้องไห้อยู่หนหวยโอยโอยเสียงโอยคราง

บ่มีได้แล้วอันนี้เวรมันได้ยอตีนทึบฟากเคียดแก่ผัวน้อยตีน
ทื้นทืบเฮือนนั้นแล้วชาติหนึ่งเป็นหน้าเบี้ยวหูใหญ่บ่มีฮูใบหูหนาท่อคันนา

( เคา ) กว้างอันนี้เวรมันบ่ฟังค าผัวเฮียกยามเมื่อผัวกล่าวเอิ้นบิดหน้าต่าวหนี

เฮ็ดเพศเพี้ยงคือดังบ่ได้งิน(ยิน)สังเวรจิงมาจ าจนจ่องมันคราวนั้น

ชาติหนึ่งผมใหญ่แท้ยาวย้อนลงบังคันว่าจาระจาเสี้ยงสิ่งใดบ่มีได้
อันนี้เวรมันเว้าขวัญท่านแต่ชาติก่อนจิงแล้วก็จิงเป็นเปรตได้เวรแก่

แท้จ่องน านั้นดายชาติหนึ่งนั้นไม้เสียบซ าคีงมันคาอยู่มันจักติงไปที่ใดบ่มีได้อันนี้

เวรมันได้ซังผัวแต่ชาติก่อนบ่มีใจซื่อตั้งดอมแท้ต่อผัวนั้นแล้ว
ชาติหนึ่งเขาเถือทั้งหนังขายจ่ายไปนั้นฝูงหมู่กาแลแฮ้ง

แมงแส่วดอมกินนั้นดายอันนี้เวรมันได้สงวนเดินไปเทียวอุ้มลูกน้อย

( ค า ) เทียวบ้านซู่เฮือนมันบ่เอาใจสร้างดอมผัวขี้คร้านยิ่งจิงดายตั้งแต่ไปเทียว
ปานจาเว้าจ่ายผญานั้นดายฟังเอาท้อนฝูงหญิงน้อยใหญ่ บัดนี้มาจักสอนสั่งให้กินทานจ าจื่อเอาเนอ

อย่าได้ปิ่นหน้าเบือนไปแท้ที่ใดนั้นดาย ไผจักทานให้เจตนามันซื่อจริงเทินเทียมดังข้าวหว่านกล้าปี

หน้านั้นแล้ว วัตถุทานให้บริสุทธิ์ ดีงามยิ่งจิงเนอยอใส่เกล้าอธิษฐานแล้วก็
จิงทานอันนี้ซื่อว่าสัปปุริสทานแท้เถิงสมบัติสนุกยิ่งจริงแล้วให้คอยจ าจื่อแจ้งฟังแล้วอย่าหลงแท้ดาย

ไผผู้กินทานสร้างบ่ลืม

( คะ ) เสียยังจื่อเอานั้นชื่อว่าอุตถาอวะเจตนาแท้ลือล ้าประเสริฐมากแล้วอัน

ว่าเจตนาแท้ผู้กินทานเช้าค ่าไปนั้นซื่อว่าสุจะนาเจตนา

แท้ใจตั้งต่อบุญนั้นดายไผผู้กินทานแล้วคนิงเถิงอยู่เช้าค ่าทุก
วันนั้นชื่อว่าปะละเจตนาแท้ดีล ้าเที่ยงจิงชื่อว่าอุตตะมะทานบริสุทธิ์ใสยิ่งจิง

แล้วจักได้ขึ้นสู่ฟ้าหาห้องบ่อนบุญพุ้นแล้วฯฯไผบ่มีผญานี้กินทานบ่ฮู้ฮ่อม

ที่ใดแล้วฯฯบ่ได้คมลบ(เคารพ)ย่านของนั้นก็ข้วมไปใจบ่มีใสแท้ทะลอน
ทานงันเพิ่นเลยบ่คึดต่อตั้งน าแท้เล่าลืมฯฯอันนี้ชื่อว่าสุญโญทนา

ทานแท้ก็ทานดายดูเปล่าจริงแล้วฯฯมันบ่คึดต่อตั้งทานแล้วก็เล่าลืมนั้น