Page 66 - ebook.msu.ac.th

๕๗

เสมอหน้าเสมอตาตกหล่มพอให้ได้วาดเว้าเมื่อหน้าสั่งสอนคันว่าฟังค าให้ถือใจไว้เที่ยงหลานเฮย

เห็นท่านอย่าขมช ้าหยันหย้อเสียดสะหาวท าขุนอย่าให้ยอโตข่มท่านหลาน
เฮยให้ค่อยน้อมใจตั้งต่อศีลให้แพงเซื่องไว้ทันกลางขาดหมุ่นตามท้อนคันว่าเสียเหลี่ยมไม้

ขวานกล้าค่อยแปงนัตถิไหว้คุณครูผู้สลาดพอให้ได้วาดเว้าแถมถ้อยตึ่มผญาบัวอาศัยซึ่งน ้าปลาไหล

เพิ่งวังตมไพร่อาศัยเซิ่งนายอย่างอนเหลือด้ามเพรียกโคหลางอาศัยไพรพงป่าเป็นนายไพร่บ่พร้อม
เสียหน้าเมื่อซิเดินชาติที่ปาทาเท้าเสียตีนเดินบ่คล่องท่อใดแล้วให้คอยหาไม้เท้าซูหมั้นซ่อยแฮงลุงก็

อุปมาให้เดินเฮือบ่มีถ่อหลานเฮยเห็นว่าได้ขี่ช้างพอกั้งฮ่มแถมหย้านหอผิดตาเฒ่าคองในอนาศาตร์

บาดว่าฟ้าฮ ่าฮ้องตาหน้าจิหล่าเหลืองขวัญหัวเจ้าตกในหม้ออ่อมกลัวจักเสียท่อนท้าวสิพาหลุยเหลี่ยม

ขุนยามเมื่อชลนาน ้าไหลมานองท่งมดง่ามก็บ่มีที่ซ้นอะเหยหัวบาดว่าเดือน ๓ แห้งชลเขิน
น ้าขาดเสียนั้นมดมันกระเจอะกระเจิกเว้าหัวร่อต่อปลาอันนี้ลุงก็ดังไฟไว้เอาฝอยแถมตื่มพระจันทร์

ใสส่องแจ้งเติมไต้ตื่มเยือง(แยง)หนองบ่มีขอนขวางพรานแหเขาสิคว้าหลานเฮยเฮือนบ่มีพ่อเหย้า

ขโมยเข้าหล่วงของเป็นนายไพร่บ่พร้อมพางุ้มก็ดายดึกสระบ่มีบัวบานจอกแหนคือหายเห็นว่ามี

กระแสแล้วสิลืมแพยอมหยาดหลานเฮยบุญคุณได้เพื่อแก่นหมากมี่ขนุนย้อมหลากเหลืองบุญพาขึ้น
เถิงสวรรค์พ้นโลกได้เพื่อผ้าขี้ริ้วงัวหย ่าทอดทานให้คอยหลิงหาอันสอง

คองแวนประเสริฐดีนั้นเห็นว่าการค าเว้าโอษฐ์สะหาวมาบ่หลิงดูหน้าพายหลังพ้นภัยค าสุขบ่

มีเลิงสิ่งน ้าเหวห้วยแม่นทีหากว่าแสงไฟแจ้งบ่ปุนปาปานสุริเยส หลานเฮยอัคคีใสแต่ไกลบ่มีแจ้งซู่
กระแสโลกหากโมทนาย้องสาธุการชมชื่นสัตว์สิ่งพร้อมเพิ่งฮู้สู่คะนาเป็นนายหลางท าเนียมสระ

ดอกบัวนั้นสัตว์สิ่งเฮ้าชมหลิ่นสู่ซุมอย่าได้เบอะเบิดแง้นปากอ่งปูนาไพร่เขาสินินทาขวัญท่านสิเตียน

ทั้งค่ายท าคนเป็นดังนกแตดแต้ฮ้องต่าวเป็นลางหญิงก็ยินค่ายคีงหน่วยสะอางค าชู้นักปราชญ์บ่ห่อนฮู้
เว้าอ่งมีผญาท่านหากอยู่ตามบุญหลังบ่ช่างแปงยอย้องอันนี้ลุง

เตือนให้ตามทางเซ่นเก่าหลานเฮยคันหากตามเซ่นเลี้ยวกลัวสิหยุ่งเมื่อลุนเห็นว่าฟ้าฮ ่าฮ้อง

มนุษย์ว่าฝนสิตกว่าลือลางเทื่อวาโยพัดเมฆมาหายเสี้ยงเห็นว่าท่านได้แก้วอย่าได้เปิบใจสงวนหลาน
เฮยเห็นแต่ฮ้งฮ้งใสหน่วยขวางไผสิฮู้มาคั่วควดควดดินดอมเงาในแวนหลานเฮยใสก็หากใสแต่แก้ว

เงานั้นก็บ่ใสดอกนาสังมาละเพศถิ้มเสียคองขุนเหลือแต่ขั้วขั้วเสี้ยงใสล่วงประสงค์ฮ้องของบ่เป็นที่

สมสิกุมกินเบี้ยวปากถากไม้บ่ตามเหลี่ยมเค้าแสนสิเกลี้ยงก็บ่งามลุงบ่ตั้งแข่งยิกคิ้วเว้าฮีตบ่ตามคอง

ขุนแต่เอาของผิดเบื่อเมาแถมท้องค าปากยัง
เฮียกฮ้องเว้าว่าเทวดามาบ่กลัวเทพาอยู่เทิงเตียนต้านว่าบ่มีไผฮู้เซิ่งก้นก่านหลายชาวไพร่ปาก

บ่ได้เขาฮ้องว่าโดยคันสิเป็นขุนให้ธรรมเนียมน าวาดคันว่านั้นจาให้เป็นที่เว้าตามเซ่นแม่น

คองคันสิขายชาวบ้านให้ถามฮีตคาเมหลานเฮยอย่าได้เอาคองเมืองชมเขาขี้ฮ้ายอันนี้ผิดประไทแท้
คองหมู่ช่างเหยียบเสียนั้นให้หลานหลิงบาปเบื้องภายหน้าเวทนาคองไนให้ถามหลาดูก่อนหลานเฮย

จาให้เป็นที่เว้าท าพร้อมชอบลางบ่กลัววิชาเว้าทั้งหลายทั้งชอบอย่าได้กินต่อนง้วนลงท้องแสบพุง

ยามเมื่อตัดต่อนเบี้ยฮ้องกล่าวเทวดาจาบ่มีค าสัตย์ล้ายล่วงสิน