Page 71 - ebook.msu.ac.th

๖๒

จิงเกิดพ้อพระธรรมเจ้าศาสนาอย่าได้เห็นแก่ได้เบี้ยบาทมามือนั้นเนออย่าได้แพงเงินค าใส่ถงถนอม

ไว้เห็นว่าได้เฟื้องแล้วอย่าได้กล่าวเถิงสลึงนั้นเนอให้เจ้ายอไปทานจิงสิเห็นเมืองฟ้าอันนี้ลุงเยาะให้
ปลายเข็มทางเทศสะเภาพุ้นจีนหากเป็นพ่อค้าขายให้ก็จิงมีอันหนึ่งมีเหลน

ให้สอนหลานจ าจื่อเฮาเฮยบาดว่าตกต่างด้าวแดนบ้านเพิ่นสิเตียนเห็นว่ามีขวานกล้า

ประสงค์หาไม้แก่นหลานเฮยบ้านครอบขอบดอกฮ้ายฝนได้ก็บ่คมเป็นขุนแล้วถ้าพายอย่าได้อ่งหลาน
เฮยอันสิผิดฮ่อมเบื้องคองเฒ่าแต่หลังถงชราเจ้าปลงลงไว้จ่ายดีนั้นที่จืดเจ้ากินแล้วว่าเค็มนั้นเนอยาม

เมื่อวาจาเว้าให้หลิงดูตามเหตุค าเลิ๊กเจ้าอย่าเว้าว่าตื้นค าสลั้งเมื่อลุนเจ้าสิกินแหนงดายฮาวหนามไม้ไผ่

ภายลุนคึดอ่าวโอ้คนิงแล้วแห่งคดีกินแกงท้าวเอาอันใดบายเบิ่งดูท้อนคึดว่าของกินดีเกิดเป็นสงวน

อันหนึ่งกินของให้ตรงดีดูถี่บาดกว่ากินฮ้อนท้อง
ดูฮ้ายเพิ่นสิเตียนเป็นดังพระยาหงส์เจ้าสองหัวตัวหนึ่งพระยาเลี้ยงไว้ประสงค์ล ้าหล ่าแยง

พระยาลุนให้ตีกลองฆ้องป่าวบอกให้อามาตย์ผู้ผญากว้างโต่งโต่ยเมื่อมาเว้าเบาดูให้ถี่เว้าท้อนเว้าให้

หงส์แตกม้างคอนั้นจากกัน ๗ คืนไว้ ๗ วันฮ้องป่าววันหนึ่งไปจวบพ้อคนฮู้เพศผญามันก็อาสาเว้า

ลองดูตามเหตุค าปากบ่เว้ามันจุ่มแต่คางมันหนีแล้วพระยาหงส์ถามเหตุกันนั้นไผผู้มาเว้าหนีแถลงลิ้น
เหตุใดนั้นเดหลายวันได้หลายคืนสันเก่าหงส์ก็อกแตกม้างหงายข่วมจากกันเป็นขุนให้พิจารณ์ตั้งถี่

หลานเฮยฮักกันอย่าได้สับส่อเว้าหาฮ้ายแลดีนั้นเนอเมื่อค ่าอย่าได้ไปเทียวเว้า

เฮือนท่านหลายหลังนั้นเนอมันบ่เป็นตาล้วนออยค ามาเหย้ามันบ่เป็นตาเว้าน้อมฟังรหัสเพิ่น
ดีแลฮ้ายเฮาฮู้ซู่ความให้ค่อยซอมรหัสเว้าเขือความดูก่อนคันหากต้องถืกข้อเฮาพี้จิงจาอย่าให้เสียแฮง

เว้าลมพาตกหล่มจาให้ต้องถืกข้อคนฮู้ท่านฟังเขาะแขความไปให้คล่องหลานเฮยเป็นครั้งเสียวสวาด

ท้าวนอนนั้นบ่ตายพระยานั้นลือชาล ้าคองหานักปราชญ์มาถืกเสียวสวาดท้าวพระยาแจ้งซู่ประการ
อันนี้ลุงเตาะให้ชิวหาลองเบิ่งดูนั้นซี้นหากเป็นต่อนเนื้อเอ็นซิข้องบ่ห่อนมีมุกขังนี้โมโหพาชั่วเสีย

นั้นจิตบ่ตั้งพาหลุ่ยเหลี่ยมขุนเนอให้ฟังเอาจ าจื่ออย่าให้เสียประโยชน์

เว้าค าฮู้สั่งสอนอย่าได้โลภาพ้นค ากินเบี้ยบาทหลายท้อนให้เอาบุญเป็นพี่น้องเฮาไว้จิงดียาม
เมื่อวาจาเว้ากินขมเปรี้ยวปากหาแต่บังไม้เฮื้อแฮ่ไว้จิงดีฟังแต่ปัญญาเจ้าวิชานักปราชญ์หลานเฮยคัน

ท่านน าผอกพ้นเฮาพิให้ง้งเอาแต่ปลายมาเว้าย้อยความอย่าเชื่อเอาแต่กกแก่นต้นมาเว้าจิงฟังอันนี้ลุง

สอนให้เป็นบุญอันประเสริฐไผผู้จ าจื่อได้ถือหมั้นย่อมยืนท าศีลไว้หลานเหลนเกิดใหม่มานั้นไผผู้จ า

จื่อได้สอนให้ต่อไปอย่าได้เอาไปถิ้มเป็นความดูง่ายเสียนั้นท าหากตั้งแต่งข้อประสงค์ไว้สั่งสอนศีล
๕ มีในเนื้อมังสังตั้งเที่ยงอย่าได้ไคลคลาดเนื้อ

ยังไวแวนทรวงให้เจ้าโมทนาน้อมฟังเอาสอนต่อไปท้อนตายได้ขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์แก้ว

สุวรรณังได้รัตตะนังของท่านหลานเฮยบุญหลังหากแต่งให้มาพ้อจิงเว้าไผผู้โลภากินพาชั่วเป็นดังงู
ซวงลงจวบเกี่ยวกุมช้างแห่งเจืองผิบ่แข็งกว่าท้าวคนดีซูซ่อยส่วนจักเสียเด็ดเดี่ยวพระยาเจ้าแห่งเจือง

เห็นว่าขวานสินไม้เป็นตอดูง่ายหลานเฮยลางเทื่อเสียทีท้าวเดินหั่นป่วยการอันนี้สัพพะสอนไว้หูหิ่ง