Page 90 - ebook.msu.ac.th
P. 90
87
หัตถกรรมฝีมือต่างๆ รวมทั้งงานเทศกาลและประเพณีการเฉลิมฉลองต่างๆ และ ๒) แหล่งหรือสถานที่ทาง
วัฒนธรรม เช่น แหล่งโบราณคดี พิพิธภัณฑ์ หอสมุด และการจัดแสดงนิทรรศการต่างๆ เป็นต้น
ดังนั้น จากการเปลี่ยนแปลงของบริบททางสังคมและเศรษฐกิจที่กล่าวมาข้างต้น จึงเป็นความท้าทาย
ใหม่ของ “คนท างานวัฒนธรรม” ที่ต้องตระหนักในบทบาทของตนเองทั้งในฐานะเป็นผู้สร้างสรรค์และเผยแพร่
ื้
ื่
ความรู้เพอสนับสนุนบรรยากาศการเรียนรู้ของสังคม การสร้างพนที่และการสนับสนุนการมีส่วนร่วมของชุมชน
ื่
ท้องถิ่น การสร้างความภาคภูมิใจและกระตุ้นส านึกต่อมรดกทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์เพอสร้างความ
เข้มแข็งและเสริมพลังแก่คนในท้องถิ่น โดยเฉพาะการมีส่วนสนับสนุนและเผยแพร่ความรู้และวิชาการเพอ
ื่
ั
พฒนาอาชีพ สร้างงานและรายได้แก่คนในชุมชนท้องถิ่น ซึ่งเป็นบทบาทที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในโลกทุนนิยม
ี
และถือว่าจะเป็นพฒนาการอกขั้นหนึ่งของคนท างานวัฒนธรรมในการแปลง ตีความและสรรค์สร้างความรู้
ั
คุณค่าและวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่นในฐานะ “ทุน” ผ่านเทคโนโลยีสมัยใหม่ให้กลายเป็นสินค้าและนวัตกรรม
ที่ได้รับการเพิ่มมูลค่า โดยที่ไม่สูญเสียคุณค่าและตัวตนของชุมชนท้องถิ่นไปด้วย
อย่างไรก็ตาม ต่อบทบาทและความท้าทายใหม่นี้ “คนท างานวัฒนธรรม” โดยเฉพาะงานด้าน
พพธภัณฑ์และเอกสารโบราณซึ่งเป็นเสมือน “คลังสมบัติที่มีชีวิต” ของชุมชนท้องถิ่น จ าเป็นต้องร่วมกัน
ิ
ิ
ื่
ทบทวนบทบาทเพอจัดวางต าแหน่งแห่งหน (Positioning) ของตนเองให้เหมาะสม เท่าทันกับสถานการณ์ที่
ก าลังด าเนินอยู่ ทั้งนี้การตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวหาใช่การมุ่งแปรรูปมรดกทางวัฒนธรรมให้
กลายเป็นสินค้า (commodification) หรือแสวงหาผลประโยชน์จากโอกาสดังกล่าวถ่ายเดียวเท่านั้น หากแต่
ื่
ยังเป็นการเตรียมพร้อมเพอรับมือกับความเสี่ยงหรือความสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นด้วย แทนที่จะถูกดูดกลืน
(subordinate) เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับระบบทุนและตลาดจนถอนตัวไม่ขึ้นในภายหลัง
บรรณานุกรม
คนึงนิตย์ จันทบุตร, การเคลื่อนไหวของยุวสงฆ์ไทยรุ่นแรก พ.ศ. ๒๔๗๗-๒๔๘๔. กรุงเทพฯ: ส านักพิมพ ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.๒๕๒๘.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ .มปท., ๒๕๒๔.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. “กบฎไพร่สมัยอยุธยากับแนวคิดผู้มีบุญ-พระศรีอาริย์-พระมาลัย” ใน อยุธยา ประวัติศาสตร์และ
การเมือง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. ๒๕๔๒. หน้า ๒๓๑-๒๔๑.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. ความคิดทางการเมืองการปกครองไทยโบราณ. กรุงเทพฯ : แผนกรัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๑๙.
ด ารงราชานุภาพ, สมเด็จกรมพระยา. ความทรงจ า. กรุงเทพฯ: ศิลปาบรรณาคาร, ๒๕๑๔.
ทองย้อย แสงสินชัย. มาลัยกลอนสวด. พิมพ์ในงานปัญญาสมวาร ศพนางสิริกาญจนเสวก (ทองอยู่ สิริกาญจน) พ.ศ. ๒๔๗๗
ธรรมปรีชา (แก้ว),พระยา. ไตรภูมิโลกวินิจฉยกถา : ฉบับที่ ๒ ไตรภูมิฉบับหลวง. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, ๒๕๒๐
ปรมานุชิตชิโนรส, สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมสมเด็จพระ. พระปฐมสมโพธิกถา. กรุงเทพฯ : ม.ป.พ., ๒๕๓๗.
พรหมมุนี.,พระ. ต านานวัดสุปัฎนาราม. ที่ระลึกงานผูกพัทธสีมาฉลองพระอุโบสถวัดสุปัฎนาราม จังหวัดอุบลราชธานี. ๒๔๗๙.
มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. จดหมายเหตุรายวัน. พระนคร:พิมพ์ในงานศพหม่อมเจ้ารัชวลิต เกษมสันต์, ๑
สิงหาคม พ.ศ..๒๕๑๗.
ศิลปากร, กรม. ต านานมูลศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ ๒ กรุงเทพฯ : เสริมวิทย์บรรณาคาร, ๒๕๑๙.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. การฟื้นฟูพลังชุมชนด้วยการจัดการทรัพยากรทางโบราณคดีและพิพิธภัณฑ์: แนวคิด วิธีการและ
ประสบการณ์จากจังหวัดน่าน. กรุงเทพฯ: โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข. ๒๕๔๗.
สิริวัฒน์ ค าวันสา. สงฆ์ไทยใน ๒๐๐ ปี. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ศรีอนันต์. ๒๕๒๔.
อนุชิต สิงห์สุวรรณ. “ประวัตินิพนธ์อีสาน พ.ศ. ๒๔๗๕ ถึงสิ้นทศวรรษ ๒๕๒๐,” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขา
ประวัติศาสตร์ศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๕๓.
