Page 185 - ebook.msu.ac.th

๑๗๔

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ต้านสั่งทาสี

ถามข่าวแนวเทพา แต่พอแสนตื้อ นั้นเด

พี่ก็ยินกระสันดอมเจ้า จอมศรีทุกค่้า จิงแล้ว
ก็เทื่อโสมงามไกล ต่างสถานกอยกั้น

พอเมื่อกางคืนล้้า เถิงแถใกล้ซิเที่ยง

เมื่อใด อ้ายจักเมือเฝ้า ผู่แพงล้านที่ย้า ว่าเนอ
พอให้น้องแก่นไท้ ฟังแห่งเสียงพิณ นั้นเนอ

นับแต่เมืองจ้าปา ก็ท่อลือพิณอ้าย
เมื่อนั้น ค้าไขก้ม ประนมกรแล้วเลิก

มันค่อยย้าย คีงค้อมฮอดนาง
แล้วจิ่งต้านกล่าวถ้อย ตามแพ่งคดีกลอน

พี่ก็ ถามข่าวถึงจอมนางแพง แต่พอแสนตื้อ

พี่ก็ ยินกระสันแก้ว นางแพงลืมเพส
ออกจนลืมเสวยเข้า แลงงายตัดขาด มากแล้ว

ใค่จักเสด็จยาดย้าย ยามน้องเที่ยงคืน ว่าอั้น

พอให้สายสมรพระ ค่อยฟังค้าอ้าย
ข้อยก็หลิงล่้าเยี้ยม ทันย้าทุกแห่ง

ก็บ่ปุนเปียบท้าว พอล้้าลวดสอง ได้แล้ว
ข้อยแม่เยี้ยมแห่งท้าว สนิทต่างทั้งหลาย

นับแต่ปองคนไผ อาจจักเทียมทันได้
ข้อยก็คึดว่า อินทร์ผายล้้า เมืองคนเทียวโลก

ผิบ่มีดั่งนั้น แนวท้าวต่างเมือง หั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น ยศโยคแก้ว เจ้าอ่อนสีไว
บุญเฮืองคึด ปวดปานเป็นบ้า

เมื่อนั้น พอสุริโยเข้า เขาทองลับเลี่ยม

ดาวเฮื่อฟ้า เงาแจ้งซู่ภาย
เมื่อนั้น โสมสะอาดท้าว ทั้งแผ่นค้าแสน

พระก็ทวายทงพิณ ค่อยลีลาย้าย
พอยเล่าเถิงแดนคุ้ม สีไวนางนาถ

มือฟาดต้อง พิณแก้วลวดดัง
เสียงม่วนแม้ง คือเสพมหาพรหม แท้น้อ

ฮ้อยที่เทพาพระ เที่ยวมาจิงแท้