Page 184 - ebook.msu.ac.th

๑๗๓

เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

นางก็ยอขันธ์ค้า มอบนายคนใช้

เมื่อค้าไขน้อย สีลาเจียระจาก
ฮอดพระผู้แก่นไท้ นางน้อยเล่าถวาย

คัชชนามฮับสาส์นสีไว
๏แต่นั้น บาไทท้าว ทวายสาส์นประสงค์อ่าน

ดูม่วนแม้ง สาส์นแก้วแห่งนาง
สาส์นนี้เมือทูลไหว้ สมภารพระพี่ เฮียมพุ้น

สาส์นน้องตางผ้าฮ้าย ถวายอ้ายเซ็ดมือ ว่าเนอ
น้องหากคึดป่วงบ้า อกจักแตกเป็นสอง ขิ่นเอย

ซื่อว่า ค้าเสนหา ฮอดเฮียมเลยสบั้น

ขอให้ไมตรีฝั้น สองแพงฮักฮ่วม เฮียงเทอญ
น้องก็เก็งพี่ซ้อน ภายพุ้นเพื่อนมี หั้นแล้ว

อย่าให้เกินอกน้อง ผิวผางนางชั่ว บ้างแม

เจ้าพระเจ้าติ่วซ้อย ปรานีน้อยโผดผาย แด่ท้อน
นับแต่ไมตรีไว้ แสนปีเป็นเขื่อน เฮียมเอย

เชิญพระเจ้าติ่วซ้อย บายเยื้อนอ่านดู ก่อนเทอญ
พอให้เห็น ที่ค้าทุกข์แก้ว สีไวพอฮู้ฮ้าง ดูท้อน

ค้าน้องไหว้บาทพื้น พระอวนอ้ายหมื่นที ว่าดาย
อันว่า จิตชีวิตน้อง วางถวายเถิงพี่

ยังท่อขอนดอกฮ้าง ซูน้องอยู่เอ็ง หั้นแล้ว

ขอพี่ตัดส่องแจ้ง เยื้อนอ่านทั้งสะเทิน ม่อนเทอญ
ขอแก่เล็งโญพระ ค่อยปรานีท้อน

๏สาส์นนี้ ซื่อว่านางนาถน้อย เจ้าอ่อนสีไว

ถวายบุญเฮืองพระ ได้อ่านดูตางหลิ้น
เมื่อนั้น ค้าเสินแก้ว ทวายสาส์นประสงค์อ่าน ดูแล้ว

พอยเล่าอกสะอื้น ดอมเจ้ายอดสาว
แล้วเล่าซมแผ่นผ้า ผืนค่าพันค้า

ท้าวก็เนียรๆใจ ลวดกระสันดอมน้อง
แต่นั้น ค้าไขแก้ว ประนมแล้วสั่ง

ข้อยจักลาจากเจ้า ทองล้านค่อยเมือ ก่อนแล้ว