Page 186 - ebook.msu.ac.th

๑๗๕

เมื่อนั้น โสมสะอาดแก้ว นางนาถสีไว

บุญเฮืองฟังเสียงพิณ ลวดกระสันดอมอ้าย

นางบอกค้าไขน้อย ไปดูพระราช
ท้าวก็เห็นข้า นางน้อยส่งเมือ

มึงจงทูลบาทพื้น เจ้าอ่อนสีไว กูเนอ

บัดนี้ เหนือหัวพระ ค่อยมาจิงแท้
เมื่อนั้น สีไวแก้ว ปูพรมเจียมสาด

นับแต่ราชอาส์นตั้ง ปูไว้สี่ถัน เที่ยวท้อน
เมื่อนั้น นางนาถแต่งเอ้ ประสงค์เพสงามสนิท

นวนสีขาว ดั่งเงินเลียงไว้
ริจนาแล้ว ทั้งหมอนลายโคมเสื่อ

ลดม่านกั้ง กวมไว้อาสนา

ดีท่อขันข์หมากซ้อง เฮืองเฮื่อค้าแดง
จันทน์มันทา กวดค้าประสงค์ถ้า

แยงยมเยี้ยม แสงไฟสองแห่ง

แถวดอกไม้ ประสงค์ถ้ามอบบา
ประดับแต่งตั้ง ทุกแห่งดูงาม

จันทน์มันทา สว่ายตีนโลมล้าง
๏แต่นั้น นางงามเจ้า สีไวเสด็จด่วน

มาฮอดผู่แผ่นไท้ นางแก้วค่อยถนอม มาลือ
ฝนละควรผู้ โสมงามซู้เพื่อน มาลือ

พระค่อยละอ่อนน้อย ภายบ้านค่อยมา แด่ลือ

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว จับจ่องมือนาง
บาก็ถนอมมือแพง ใส่ทวงก้าไว้

พี่ก็ยินกระสันน้อง จอมนางทุกค่้า คืนแล้ว

เหมือนดั่งไฟลวบเนื้อ ลนไว้ไป่ปาน นี้แล้ว
พี่หากทุกข์ยิ่งล้้า ดอมเทื่อคะนิงเฮียม แพงเอย

ปานดั่งปืนยาย้า ยั่งถองเถิงเนื้อ
เมื่อนั้น สีไวแก้ว คะนิงอวนต้านตอบ

นางก็ยินสว่างฮ้อน สะเบยเนื้ออยู่เย็น
เยี่ยวท่อ พระหากคึดฮอดน้อง ทันที่ภายหลัง บ่ฮู้

น้องก็สนละวนจิต เพื่อคะนิงหาอ้าย