Page 182 - ebook.msu.ac.th

๑๗๑

เมื่อนั้น พระขิ่นเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

โสมงามพอ อ่านดูสาส์นแก้ว

โอนอ สาส์นนี้ซื่อว่าคัชชนามแก้ว จอมศรีถวายบาท จิงแล้ว
เชิญทิพย์ยอดฟ้า พอฮู้ฮ่อมกระสัน แด่เนอ

ขอให้จิตแห่งน้อง เสมอฮ่วมพระทัยเดียว ที่พี้

พอให้แนนมันสม ฮ่วมพาดอมน้อง
อันที่แนนทิพย์ก้้า พระอวนเฮาประสงค์มาก ภายพุ้น

ขอแก่นางแก่นแก้ว อย่าได้สืบสาย แด่ท้อน
เป็นแต่แนนที่อ้ายก้าพร้า ขอขอดพันธมิตร

อย่าให้อันใดแฝง แห่งพระองค์อวนน้อง
แต่นั้น เจ้าอ่านแล้ว ทวงท่าวพอสลบ

สีไวนาง สั่นสายเลยสะอื้น

นางเล่าไขดูแก้ว ท้ามะโรงท้าวฝาก มานั้น
นางหน่ายยินสะอื้น เห็นแก้วค่าเมือง

นางก็คึดฮ่้าฮู้ กระสันอยู่ในอก

อันนี้ ฮ้อยที่แนวราชา หน่อเมืองจิงแท้
นางก็ขนังอกกั้น กองมโนกระสันแสบ

คือคู่ไฟลวบเนื้อ ลนไหม้ทั่วตน
จิตสว่านฟ้ง กระสันแสบลืมคีง มากแล้ว

นางก็เคืองค้าถาม กล่าวกลอนนายใช้
น้องจงเมือเถิงแก้ว บาคานทิพย์ฮูป เฮียมพู้น

ค้าน้องไหว้บาทผู้ เป็นเจ้าหมื่นที ว่าเนอ

ค้อมว่า สาส์นพระเมือฮอดพุ้น เฮือนอ่อนสีไว
นางก็ยินดีทูล ใส่หัวหูมไว้ ว่าเนอ

ในทวงฮ้อน คือไฟยมยั่ง

เก็งท่อเมียมิ่งไท้ เทียมท้าวท่านมี ว่าเนอ
เมื่อนั้น ขุนเพ็งยั้ง สถานทองน้อยหนึ่ง

มันก็ดาที่ห้อง นางแก้วสั่งหนี
แบ่งหนึ่ง เถิงผู้ใสท้าว จาความบนบอก

ข้อยก็เติมภูมี ข่าวสาส์นเถิงน้อย
ดูดั่งทวงเกษิมแก้ว สีไวกระสันยิ่ง เฮ็วแล้ว

ค้าน้องไหว้บาทผู้ เป็นเจ้าหมื่นที ว่าอั้น