Page 217 - ebook.msu.ac.th

๒๐๖

คนทั้งหลาย เหลือกเห็นตากะค้าง

ยามเมื่อ ทงเพสเพี้ยง โสมสิ่งนางแมน

โสมงามเลิง ลื่นสาวสอนหน้า
นมตุ่มตั้ง คือเซี่ยนเสมอแปง

โสมพาวเพิง กาบงามเลาอ้วน

แขนแพนเปื้อง แปงโสมยัวรยาต
ควรที่จิตทะจอดแม้ง ลืมฟ้าวฟากกระสัน

ลางนาง สะอาดเนื้อ ขาวเกิ่งเงินเลียง ก็มี
โสมพาวงามสุด ดั่งแมนลงย้อง

นมสองเต้า กลมงามคือเซี่ยน
ยามเมื่อ จักปากต้าน ตาเหลื้อมเหลือกไหล

คิ้วคาดค้อม เหมือนดั่งเดือนเพ็ง

ผิวเหลืองงาม ดั่งกัณณิกาแก้ว
ตาเคี่ยมคิ้ว หลิงเหลือกคอยแล

แสงตาไหล เหลือกงามเลิงแย้ม

เหมือนดั่งกินนรีย้อง ลือโสมเอาเพส
เกล้าเกศเกี้ยง ด้าปี้ดั่งเทา

คือคู่เหลียวเหลือกแย้ม หลิงล่้าคอยแล
สองตาคม เคี่ยมงามเลิงล้วน

ปุนเปียบแก้ว นางนาถอ้าคา ได้นั้น
โสมงามคือ คู่นางนครฟ้า

อันจักต้องตาแท้ สีดาก็ยังลื่น แท้แล้ว

๏นางนั้น คือคู่นางฟากฟ้า เทียมท้าวเทพอินทร์ นั้นแล้ว
ดูลื่นล้น สาวเทพแมนสอง

นางคานเห็น เทพอินทร์เอาซ้อน

แม่นว่า สาวสนมน้อย นางฮามหกหมื่น ก็ดี
ใค่จักปูนเปียบได้ สองเจ้าท่อใย หั้นแล้ว

เป็นที่อัศจรรย์แท้ โสมงามพ้นเพื่อน แท้น้อ
ไผผู่หลิงล่้าเยี้ยม ลืมเนื้อฝาดฟาง แท้แล้ว

อันว่า เสียงปากเว้า ยินม่วนหวานหู
นับแต่ในเมืองคน บ่ห่อนทันเทียมได้

ดูงามล้น ผิวค้ามะณีคาด