Page 218 - ebook.msu.ac.th

๒๐๗

คือดั่งผิวดอกไม้ มีพร้อมซู่ดวง

อันว่า ศรีสะอาดแก้ว เจ้าอ่อนสีดา

บุญนางหลาย เกิดมางามย้อย
นางเป็นลูกแก้ว อ้าคาพระแม่ นางนั้น

ฮักลูกแก้ว ถนอมไว้บ่วาง

โสมฮูปแก้ว ยังลื่นพระมารดา
อันนี้ เป็นแต่สมภารนาง ชาติหลังสนองให้

คีงหอมได้ พันวาเป็นเขต
เป็นลูกสาวแก่นไท้ เมืองกว้างยอดนาง หั้นแล้ว

วิเสสแก้ว งามยิ่งสาวสวรรค์
บุญนางหลาย ชาติหลังเหลือสร้าง

อันว่า สมภารแก้ว ทั้งสองแม่ลูก

ได้ก่อสร้าง บุญกว้างตั้งแต่หลัง นั้นแล้ว
หมดชาติล้้า แสนโกฏิมหากัปล์

มีศีลทานเฮือง สืบไปบุญกว้าง

ก็จิ่งลงมาใช้ สมภารอันประเสริฐ
งามลื่นล้น นางฟ้าแทบเทียม

คีงประเสริฐแท้ หอมทั่วพันวา
เหมือนดั่งโทมโสม กิ่นเจือจันทน์คู้

คนใดปรารถนาได้ โสมงามเสมอฮูป นางนั้น
ให้ค่อยคึดฮ่้าฮู้ ศีลแก้วค่อยทง นั้นเทอญ

๏อันนี้ ก็จิ่งบังเกิดได้ ฮูปพระขิ่นสีดา นั้นแล

ให้ค่อยมีศิลทาน ซู่อันประสงค์ให้
อันว่า เทวีแก้ว อ้าคาพระแม่ นางนั้น

เทียมแทบข้าง พระเมืองเจ้านั่งปอง

เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า ก้ามะทากษัตริย์ใหญ่ ปางนั้น
ปูลาดล้้า เลียนไว้ซู่ภาย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ขุนใหญ่กงพะลี
มันก็ถวายอาภรณ์ ขาบทูลทันเหง้า

ดูดั่งบุรีห้อง จ้าปานคราช เฮานี้
ลือว่า พระติ่วซ้อย เป็นเจ้ายอดพญา

อันนี้ เวียงเมฆกว้าง สูงชั่วปายตาล