Page 212 - ebook.msu.ac.th

๒๐๑

อ้ายก็คาดดอกไม้ ดวงแม้งแม่นคะนิง

เมื่อนั้น นางงามซ้อย สีไวคะนิงฮ่้า

นางคะนิงดอกไม้ ดวงนั้นบ่ถอง
นางเล่าต้าน ถามราชเล็งโญ

ตั้งหากเหลือก้าลัง คึดบ่ถองดวงนี้

ขอแก่เล็งโญเจ้า อย่าอ้าบนบอก มาท้อน
ดวงดาบเบี้ย คมแล้วบ่ใช่การ พี่เอย

๏เมื่อนั้น ซว่าๆ ก้อง สาวอะเห่ยหัวขวัญ
ตั้งหากเสียเชิงนาง ดั่งตายตนแก้ว

เมื่อนั้น คัชชนามเจ้า บาบุญเลยกล่าว
อันนั้น เขาว่าดอกเหมือดแก้ว พระอวนน้องหมั่นคะนิง

เขาเอาไปเหมือดเข้า คือกอยมันปีอึดอยาก

กินตางเข้าก็ได้ คืออ้ายฮ่วมพระนาง นั้นแล้ว
อ่อยห่อยเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

ออนซอนเสียง กล่าวจาจงต้าน

ขอพระพี่จั้ง จอมประเสริฐทูลหัว
จงกูณาผาย โผดเฮียมพอน้อย

น้องขอพรแก้ว จอมหัวเยื้อนโผด
อย่าไลละน้อง เตียนต้านกล่าวขวัญ พระเอย

หลอนว่า ยังผิดข้อง ดวงในผายแผ่
น้องหากได้สล้าง ขอเจ้าโผดผาย พี่เอย

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว ขานค้าต้านตอบ

พี่บ่ได้กล่าวต้าน เตียนน้องท่อใย
พี่ก็ฮักน้องแก้ว เสมอดั่งตาตน

คะนิงในใจ ดั่งทวงซิเภม้าง

พี่กระสันแก้ว แพงศรีเสมอเนตร
วางเข้าน้้า แลงเช้าบ่กิน น้องเอย

พี่ขอ ฮ่วมชาตินี้ ประสงค์ผูกพระไมมิตร
ขอเป็นไมตรี ฮอดถองเถิงเถ้า

คันว่า ยังไปได้ สัพพัญญูเถิงฝั่ง เมื่อใด
ขอให้พระพี่จั้ง นงน้องฮ่วมเพา พี่ท้อน

เมื่อนั้น อระม่อยเนื้อ จอมอ่อนสีไว