Page 215 - ebook.msu.ac.th

๒๐๔

พระค่อยเยื้อนโผดอ้าย ปางนี้อย่าไล แด่เนอ

ขอแก่นงถ่าวน้อย เยื้อนโผดเถิงสุข

จอมแพงศรี จงกูณาอ้าย แด่ท้อน
เมื่อนั้น นงถ่าวเนื้อ น้อยหนุ่มบาคาน

บาก็แยงเคหัง ฮอดเฮือนญิงไฮ้

พอเมื่อลับเลี่ยมค้อย มัวมืดเสียแสง
บาคานคึด ฮ่้าคะนิงเถิงซู้

สุดที่เกื่อนๆกั้น ล้าบากในมโน
ใจคึดเถิงนงแพง อ่าวคะนิงคีค้อย

คอนๆม้าง มโนทวงกั้นสวาท
คึดฮอดซู้ ทวงม้างเมื่อยกระสัน

เจ้าก็หอดๆกั้น คึดฮุ่งแพงศรี

คะนิงนงแพง บ่ลืมพอน้อย
เจ้าผู่ดวงศรีส้อย สีไวซู้ขิ่น อวนเอย

เจ้าก็ เนาแห่งห้อง หนแท้ที่ใด พี่เด

พี่บ่มีผู่ใช้ ทูลสาส์นเถิงอ่อน อวนนอ
เจ็บที่เวรส่งให้ เถิงน้องที่สมร แลนอ

ขอสมมุติบั้น ในนิทานทวายดอก
แล้วท่อนี้ ถวายไว้ที่ควร ก่อนแล้ว

พระเจ้าแผ่นดินเมืองจ าปา

๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงพระบาทเจ้า เสวยราชเมืองจ้าปา ก่อนแล้ว

พระก็ทงนครหลวง อยู่เกษิมสุขสร้าง
นามกรแก้ว “ก้ามะทา” กษัตร์ใหญ่

ทุกประเทศท้าว ลือเท้าทั่วแดน

บ่มีเดือดฮ้อน สัพพสิ่งโภยภัย
แดนแต่ในชุมภู ก็ท่อลือเมืองนี้

ยูท่างไทเทียวค้า หลายเมืองโฮมหลั่ง
เขาก็มาขาบน้อม ชุลีเจ้าสว่ายไฮ

นับแต่ เวียงค้ากว้าง สุดชั่วปายตาล
หอมุณเทียรสูง ใส่ค้าเหลืองเหลื้อม

ดูดั่งคูพานอ้อม ดินเวียงฮ้อยโยชน์