Page 223 - ebook.msu.ac.th

๒๑๒

เมื่อนั้น พลล่วงเท้า ดอมเนื้อแวดระวัง

ผู่ใสท้าว เตินหมู่เสนา

สูฮีบระวังแซง อยู่ดอนดงกว้าง
อันว่า ฮุนสวายเมี้ยน ดอนหลวงมัดผูก

เตินหมู่ช้าง ทั้งม้าแวดดอน เที่ยวเทอญ

สูก็อ้อมหมั้นแล้ว ผกฮ่อมขาแค เทียวเทอญ
นายดอนสู ฮีบเฮ็วพะลันเข้า

อันว่า นายแซงก้้า สองภายระวังน่าง
เยี้ยมหมู่ป้อง ระวังไว้ซู่ภาย

กูจักผันถีบม้า ระวังแวดเวียนดอน
สูฮีบ ซวนกันออเสียงโฮ ซู่คนอย่าช้า

แต่นั้น เขาระวังดอนแล้ว มีนานเลยโห่

เสียงล่วงเท้า คณาเนื้อชู่ดอน
แต่นั้น เนื้อโผเต้น ลุกเล่าวิงทู

นายดอนเขา ฮีบเฮพะลันฟ้าว

ยูท่างยอคันต้อง สาขาฟาดพุ่ม
เนื้อเล่าย้าน ทะยานเต้นแล่นไป

แต่นั้น เนื้อก็ปบผ่อนเต้น ลับพุ่มฟังเสียง
แซวๆนัน ทั่วดอนจีแจ้ว

เสียงดังเปื้อง ในแซงกวนด่า ไปนั้น
พระก็ฮ้องแจ้วๆ ซุมม้าไล่คืน แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น นายนางฮ้อง เสียงกาวดั่งสนั่น

สูฮีบคืนอย่าช้า ระวังเนื้อแล่นวน แท้เนอ
เมื่อนั้น ปะแหวเนื้อ กวางฟานหมูเถื่อน

เขาก็บ่ช้า โตนเต้นแล่นคืน

เนื้อก็แล่นๆเต้น โตนผ่าแซงหลวง
นายก็ฟุมตนฟึด ใส่ทมดังก้อง

วางทมกั้ว แซงหลวงผืนใหญ่
ควนเป่งขึ้น เมือฟ้ามืดมัว

แต่นั้น นายหาญเต้น โตนไล่เลยแทง
เนื้อก็สักกะโยงตาย ซู่ตัวเต็มพื้น

นายก็ แยงหมูหลวงแข้ว ถอนงาอ้ายทอก