Page 426 - ebook.msu.ac.th

๔๑๕

สองนางเทียม อุ่นกะใจสองท้าว

นักสนมน้อย นงฮามหลายหมู่

เลียนนั่งล้อม แหนเจ้าอยู่ซะลอน
แสนส่้าท้าว แหนแห่จอมกษัตริย์

ดีท่อยนๆสาว แกว่งวีเลียนล้อม

เมื่อนั้น ราชาท้าว ทั้งสองพระบาท
พระก็ แจกไพร่น้อย ปุนตั้งแบ่งสอง

ส่วนหนึ่ง เมือแห่งก้้า นครใหญ่เมืองขวาง
พระก็ เตินขุนแพน ข่มเขาเมือบ้าน

ส่วนหนึ่ง เอาเมือไว้ นครสรวงสหายราช
ไว้แก่อวนอ่อนผู้ ในกล้าข่มเมือ

อันว่า ผายีไว้ นครหลวงสูญเป่า

ไว้แก่ขุนเอกผู้ ใจกล้าอยู่ปอง
พญาไชย์ไว้ กาสีนครใหญ่ เฮาท้อน

อย่าได้ก่อคอกล้อม บาท้าวหน่อเมือง เทาะเนอ

๏เมื่อนั้น ขุนเอกท้าว ทูลราชเล็งโญ
จาค้าหวาน ค่อยขอดอมท้าว

อันจักฮามชนช้าง จ้าปานครราช เสียนั้น
แหนงท่อมรณาตเมี้ยน ตายแล้วสว่างใจ พระเอย

ขอแก่ พระบาทเจ้า ทานโทดกูณา ก่อนเทอญ
เมื่อนั้น ราชาพระ บ่ได้ขีนใจท้าว

พระก็ ยงค้าไว้ ขุนอินทร์ยู่แต่ง

แต่นั้น อินทร์อ่อนผู้ ใจกล้าบ่ขีน
เมื่อนั้น ขุนอวนพร้อม ขุนแพนบาบ่าว

เขือก็เมือขาบไหว้ ลาเจ้าที่เซ็ง

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ต้านสั่งค้าควร
ถามข่าวราชาพระ พ่อเฮาแสนตื้อ

อันหนึ่ง ถามข่าวเทวีแก้ว จอมนางแสนเทื่อ แด่เนอ
พระพี่ยั้งอยู่กั้น คะนิงเจ้าบ่ลืม ว่าเนอ

เขือนบนอบแล้ว ลาราชเล็งโญ
มันก็ตีงวงคา ใส่เขาดาถ้วน

อันว่า ราชาเจ้า พญาไชย์ตนลูก