Page 428 - ebook.msu.ac.th

๔๑๗

พระก็ ยังมีไชย์ ส้าฮาญดอมข้า

แต่นั้น ราชาเจ้า บิดาซมซื่น

พระก็ แจกไพร่น้อย ไปไว้ต่างซุม
แต่นั้น ขุนแพนเข้า ถวายเทียนถวิลราช

พระก็ เตินไพร่น้อย ดาใช้ส่งบา

ขุนก็ ขึ้นขวี่ช้าง อวานหมู่เมือเมือง
ดีท่อชาวเมืองสรวง ส่งบาไทท้าว

พอยเล่าเถิงเมืองกว้าง กาสีนครใหญ่
ไว้แก่เจ้า ไชย์น้อยอยู่เวียง

มันก็ อยากกล่าวต้าน จาต่อขุนเส็ง
ทั้งขุนแสง อยู่ปองปุนเฝ้า

มันเล่าตีพลย้าย พระคีรีฮาวเถื่อน

จิงไปฮอดแห่งห้อง เมืองท้าวที่ขวาง
มันก็ขึ้นสู่ท้าว ทูลราชเล็งโญ

ยอมือนบ ใส่หัวหุมไหว้

บัดนี้ ลูกพระไปเภม้าง ผายีแพ้ท่าน พระเอย
ได้ทั้งข้าไพร่พร้อม มารฮ้ายพ่ายพัง

ลูกถามข่าวพระพ่อเจ้า ปะมาณดั่งแสนที ว่าอั้น
พระก็ ยังมีไชย์ ไพร่พลดอมเจ้า

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ปิตาตนพ่อ
พระก็ ซมซื่นแม้ง ดอมไท้แม่นมโน

พระก็ แยกหมู่ไว้ เขาอยู่หลายพาย

เตินชาวเมือง แต่งกันปุนเจ้า
สูจงเอากันเข้า แหนคัวอย่าประมาท

เกณฑ์เข้าเลี้ยง เขาไว้ซู่คน หั้นเทอญ

เขาก็ โดยอาชญ์เจ้า ตกแต่งกันปัว
ปงเข้าสารหลวง แจกไปยายเลี้ยง

ตกเมืองกว้าง ดูแลข้อยทาส
บ่ให้อึดอยากไฮ้ ยายเลี้ยงให้อิ่มเต็ม หั้นแล้ว

เอาเป็นข้าทาสใช้ ตามฮีตคองเมือง เจ้าเอย
ขุนแพนเอาคัวผายี ฮอดเมืองปองเลี้ยง แท้แล้ว