Page 424 - ebook.msu.ac.th

๔๑๓

คอก้านป้อง งามล้นลื่นญิง

เฮียกซื่อ ค้ายอดแก้ว ค้าขอดโสมเสนห์

นางนี้ ไว้แก่ขุนอินทร์ซม ฮูบนางนงหน้า
ไว้แก่ขุนอินทร์ก้้า เมืองขวางหาญยิ่ง จิงเทอญ

มันนั้น เคยแกว่นฮู้ ตนช้างย่างหนี หั้นแล้ว

๏นางหนึ่ง อ่อยห่อยเนื้อ เกี้ยงกาบเอิกหวา
โสมงามสุด สิ่งแมนลงแต้ม

เฮียกซื่อ ค้าแสนแก้ว นางงามน้อยนาถ
ไว้แก่ท้าวอ่อนผู้ ใจกล้าที่สรวง

นางหนึ่ง ผิวผางเนื้อ ค้าแดงเกี้ยงมื่น
นิ้วแลบส้วย แขนค้อมก่องงาม

เหลียวเหลือกแย้ม คือดั่งน้้ามันไหล

เฮียกซื่อว่า นางค้าปอง ก่อมผิวงามย้อย
นางนี้ ไว้แก่ขุนแพนก้้า เมืองขวางเทียมพ่าง

มันนั้น อว้านหมู่ช้าง ตาเจ้าซ่อยเล็ว หั้นแล้ว

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองพระบาท
พระก็ เลือกหนุ่มเหน้า ปันท้าวซู่คน

ฝูงหมู่เมียไพร่น้อย ซุมหมู่เสนา ก็ดี
พระก็ ปูนปันขุน ส่้าหาญหุมข้า

พระก็ เทเมืองให้ เงินค้าปันแจก
ผืนแผ่นผ้า เทไว้เลือกเอา

ฝูงไพร่น้อย เป็นคู่โยธา

นาเคนทร์หลาย ส่้าดีปันให้
แต่นั้น พระก็เตินเขาเปื้อง ผายีฝูงไพร่

น้าคาบฮ้าย บาท้าวเลิกลง

สูจงเอาฮ่มท้าว ดวงอาจขาวงาม
บังราชา แห่แหนบาท้าว

พุ่งๆพร้อม ฝูงหมู่โยธา
เขาก็แปงกะโรงค้า ใส่บาไทท้าว

สูจงน้ามาก้้า พันเพียงท่งใหญ่
อย่าได้ช้า เผาท้าวเลิกสรง

แต่นั้น คื่นๆพร้อม ชาวเทพผายี