Page 435 - ebook.msu.ac.th

๔๒๔

กูคึดว่ากวางฟานมา ผ่าพลเลยค้าน

บ่ฮู้ว่า เสือเหลืองเต้น มาการซูนผ่า กันนั้น

กูจิ่งเอิ้น ค้าฮ้ายด่าสู ท่านเอย
๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองเสด็จด่วน ไปแล้ว

คือคู่ลมล่วงไม้ ดอนกว้างแกว่งไกว หั้นแล้ว

พระเสด็จล่วงเท้า เถิงที่ภูเก็ง
เซ็งๆคับ คั่งทางปีนขึ้น

หลิงเห็นภูแสนกว้าง ตันทางสุดผ่อ
เมฆหากไหลเลื่อนคุ้ม ภูฟ้าดั่งกั้น

เมื่อนั้น พระงวกต้าน ถามแห่งนายทาง
ภูใดสูง สิ่งจอมคุงฟ้า

เมื่อนั้น ขุนฟุมผู้ นายทางฮับพากย์

ทูลบาทพื้น พระเมืองเจ้าบอกทาง
อันนั้น เขาว่าภูแสนเบื้อง จ้าปาสูงยิ่ง จิงแล้ว

ทางท่องเข้า ภูนั้นฮ่อมซัน พระเอย

บัดนี้ เฮาก็คะคาดห้อง นครทองเดินป่า มาแล้ว
ทางเทียวไกลยิ่งล้้า หลายมื้อพ่้านาน นี้แล้ว

อันว่า ภูแสนนั้น เดือนปายเถิงเขต เมืองแล้ว
แต่นั้น พระเล่าย้าย พลล้านล่วงลง

ฝูงหมู่ช้างซวดย้าย ลงขอบแคมภู
มีทั้งกุททลังตาว มากหลายแกมค้อ

ขนุนยอต้น ยูงยางในป่า

กัณณิกาแบ่งซ้อย กะยอมดั้วป่งใบ
มีทั้งไม้ป่าแป้ง ฮ่มใหญ่ไฮหนา

โยธิกาบานหอม ดอกกะยอมดอนดั้ว

เมื่อนั้น พลไหลเท้า ดงดอนเดียระดาษ
ทาดๆน้้า ในห้วยฮ่อมเขา

พระบาทเจ้า สารใหญ่สัตทัณฑ์
มีนันเสียง ทั่วดงดังก้อง

แม้งหนึ่ง จิ่งไปเถิงเขตด้าว ดอยใหญ่ภูแสง
นาโคจับ จ่องดึงปายไม้

ในดอยกว้าง ภูซันยาวใหญ่