Page 438 - ebook.msu.ac.th

๔๒๗

ไหลหลั่งเท้า ภูกว้างอูปสิงห์

จัดไพร่น้อย โยเธศเสนา

แปงเวียงหลวง ซ่องภูตันไว้
ตัวหนึ่ง ซื่อพายสารกล้า เพ็งมันมหาเมฆ ไปแล้ว

ไหลหลั่งช้าง ทั้งม้าออกเวียง

ยาบๆเบื้อง ภายขวาแข็งเขื่อน
ปะคืออาจตั้ง กางไว้โอดไชย์

ตัวหนึ่ง เฮียกว่าฟ้าฮ่วนก้อง ไว้แห่งทองสูญ
มันก็นองพลไป แปดแสนดูล้น

ทั้งพายช้าง สารงามฟ้าฮ่วน
ปะคือมุ่ยกั้ง กางไว้เบิกไป

ไหลหลั่งช้าง ฮอดที่ภูสิงห์ พุ้นเยอ

เขาก็แปงเวียงหลวง เขื่อนขนันภายช้าง
เวียงวังค้าย ตันทางมัวมืด

บ่มีได้ย่อนย้าน เส็งสู้เขื่อนแข็ง แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น เจ้าหมื่นโม้ ขุนท้าวผ่อทาง
เขาก็เห็นท่านตั้ง เวียงซ่องตันทาง มากแล้ว
ยังเล่าซ้าลวาเขียว ผ่อดูเวียงท้าว
ไปจนเบื้อง กองแลเลยตื่น
เมื่อนั้น เจ้าหมื่นโม้ ฟันล่มล่าวสาม

สว่าๆท้วง ทุกที่กองแล
เขาก็โยงกลองหลวง สนั่นเวียงเฟือนฟื้น
เมื่อนั้น อีสูรท้าว ทองสูญเพ็ชล่วง

เขาก็ขึ้นขวี่ช้าง สารต้นออกเวียง
เขาก็เยือกหมู่ช้าง เลยแล่นตันทาง
ขุนฟุมวางปืนไฟ ใส่กองแลค้าน
เดือนค้าฮ้าย หลอนเล็วตางชื่น ดูท้อน

เสนเล่ายอแพดแก้ม มือไง้ลั่นเต็ง
สีนาถต้อง พลท่านตายนอง
กองแลหัก สูเวียงลูงท้าว
แต่นั้น พอเมื่อราตีค้อย กองคัวเค้าอ่าน

เจ้าหมื่นโม้ ขยันฮอบหัวเขา
มันก็วางหน้าไม้ สะบูใหญ่ยิงมา
เขาจิ่งเอากันถอย แต่งสถานดูถ้วน