Page 451 - ebook.msu.ac.th

๔๔๐

พอยเล่าไหลหลามเหลื้อม ปะคือค้าสองหมู่ มาแล้ว

เพ็ชล่วงฟ้า มันย้านพ่ายหนี
มันก็ค่อยตุ้มหมู่ช้าง คืนสู่เวียงหลวง
ลางคนล้าปืนยา ป่อยเสียมีเอื้อ

ลางพ่องหิวผางห้อม ปืนไฟพิสพุ่ง
เลือดเฮี่ยย้อย ฮ้าเนื้ออาบคีง
เขาก็สว่าๆไห้ หาลูกเมียตน
เซชนหาลูกเมีย ฟุมฟายนองไห้
๏แต่นั้น จ้าปาฟ้ง เป็นควันมัวมืด

เขาก็เฮฮ่้าไห้ หาย้าวพ่อแม่ตน
แต่นั้น เพ็ชล่วงฟ้า เดินฮอบเฮือนตน
มันก็ลงคอพาย อาบสีสรงน้้า

อาโปล้าง ใสเสียยังเลือด
ซั่นเฮื่อได้ สามฮ้อยลูกซืน
มันก็ขึ้นสู่ห้อง เสวยโภชมีแฮง
ทั้งยาคีง ดูดกินหายฮ้อน

อ่อยห่อยเนื้อ เจ้าหมู่แคนสิงห์ มากแล้ว
แสวงคีงกู ก็เพื่อโจรเขาฮ้าย
เมื่อนั้น ราชาเจ้า สองเมืองกษัตริย์ใหญ่
พระก็ยายหมู่ช้าง เต็งเข้าแต่งเวียง

สะพังต้าย ระวังเวียงพระราช
พระก็บอกไพร่ให้ ถมต้ายอืบหนา
คื่นๆก้อง กลองเสพนันเนือง พุ้นเยอ
ดีแต่เสนาเซา ซื่นซมสงวนพร้อม

เพ็ชล่วงฟ้า คืนฮอดจ้าปา
ทูลจอมเมือง บ่เหิงแถลงถ้อย แท้แล้ว

เศิกจะเข้าเมืองจ าปา
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงขุนหาญท้าว แสนเมืองเพ็ชล่วง
มันก็เมือขาบไหว้ ทูลเจ้าพระยอดเมือง
อันว่า โจรมารฮ้าย เสียพลตายมาก จิงแล้ว
ควรที่ เชิญพระเจ้าติ่วช้อย ไปต้อนแต่ไกล ชอบแล้ว

เขาก็มายาดได้ คอคีบภูสิงห์ หั้นแล้ว
ก็หากเหลือก้าลัง ยาดซูชิงช้าง
เสียทั้งอีสูรท้าว ทองสูญหลานพระราช ตายแล้ว

ตูข้อยเหลือคาดช้าง ซูข้าบ่หน
เขาก็เข้ายาดตั้ง เวียงใหญ่แปะเฮา นี้แล้ว