Page 62 - ebook.msu.ac.th

๕๑

จิ่งทงคัพภวีกแท้ ปางนี้เป่าสงก์ แลนา

ควรที่กูจักคืนสู่ห้อง หนแห่งเคหัง ก่อนเทอญ

บัดนี้ ค้าอายมี แก่ฝูงชาวบ้าน
กูจักตามหาช้าง ก็น้าหาโดยเป่า

บ่มีได้พบผ้อ เห็นแท้ตั้งแต่ฮอย

กูได้มานานล้้า หลายเดือนเจียรจาก
จิ่งได้มามานทาง ดั่งนาโคช้าง

เมื่อคืนเมือห้อง ภายหลังบ้านเก่า
เป็นที่ฝูงพี่น้อง ชาวบ้านเพื่อนซิหยัน แลนอ

๏ค้อมว่า ย่ากล่าวแล้ว ซ้้าพัดต่าวคืนมา
หลายวันคืน ค่อยเดินยามเช้า

พอยเล่าเถิงเวียงกว้าง นครศรีสาเกส

ก็จิ่ง ฮอดแห่งห้อง เฮือนน้อยตูบตอง หั้นแล้ว
แต่นั้น เจ้าก็ทงคัพภ์ได้ สิบเดือนท้องแก่ มาแล้ว

ก็จิ่งมาปวดท้อง ดูล้นซวดประมาณ หั้นแล้ว

จิ่งประสูติลูกแก้ว นามหน่อโพธิสัตว์
ผิวผางงาม ดั่งค้าเลียงไว้

เลาคีงส้วย แอวบางก้าวเกิ่ง
โสมฮูปท้าว เสมอเพี้ยงดั่งอินทร์

ก็จิ่งหมายนามแก้ว “คัชชนาม”โดยซื่อ
ฝูงพี่น้อง เฮือนใกล้ปิ่นปัว หั้นแล้ว

เขาก็สะส่วยล้าง ทะรงกิ่นจันมัน

ฮองๆใส สิ่งค้าเลียงไว้
เหมือนมณีโชติแก้ว อินตาตองฮูป

ก็หากดูเลิศล้้า งามแท้ลื่นคน หั้นแล้ว

๏พอเมื่อ กุมารน้อย เฮืองวัยสอนย่าง มานั้น
ท้าวก็แฮงมากล้น ดูด้ามเกิ่งอินทร์ แท้แล้ว

แม่นจักเอาตนผ้าย กางหาวปอมเมฆ
ลือจักด้าแผ่นพื้น ดูได้ดั่งใจ นั้นแล้ว

พระอินทร์จิ่งใช้ พะลันฮีบเทวบุตร
น้าศรีคันไซย์ มอบถวายบาท้าว