Page 63 - ebook.msu.ac.th

๕๒

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามดูหลาก

ท้าวก็ทงดาบแก้ว พระอินทร์เจ้ามอบถวาย

แม่ก็ยินดีแท้ ปุตตาตนประเสริฐ
นางก็ฮักลูกแก้ว ถนอมไว้บ่วาง

ฮุ่งค่้าเช้า เพียรต่อบัวระบัติ

นางไป่วางกุมาร ลูกคีงถนอมเลี้ยง
ฝูงชาวเมืองบ้าน เห็นบาอุ้มจูบ

ฮักคือดั่งเนตรเบื้อง โจมอุ้มบ่วาง
เจ้าลูกช้าง งามยิ่งอินทร์แปง ท้าวเอย

เจ้าเป็นแนวนาโค อยู่ดงกินไม้
แม่เจ้ากินอุทกังน้้า ฮอยสารในป่า

เจ้าจิ่งเป็นลูกช้าง สารฮ้ายอยู่ดง นั้นแล้ว

บ้านเมืองเกิดวิบัติ

๏แต่นั้น เมืองได้เกิดแห้งแล้ง น้้าขาดเขินวัง

ทั้งปฐวิงเพณี ดั่งไฟลามฮ้อน
ปางนั้น ชาวเมืองบ้าน มรณาตายมาก จิงแล้ว

คอบเทื่ออึดอยากเข้า เมืองแล้งขาดเขิน
เกิดแห้งแล้ง ไปทั่วทั้งเมือง

กินกอยมัน เผือกดงขุดค้น
เป็นที่สงสารแท้ ชาวเมืองอึดอยาก

ฝนบ่ตกหยาดย้อย ฮ้าพื้นแผ่นดิน แท้แล้ว

กาลนั้น แม่จิ่งไปคั่วได้ หัวมันทั้งเผือก
ได้มากล้น เผาเลี้ยงลูกตน

เมื่อนั้น ชาวเมืองบ้าน ทั้งเมืองมีมาก

เขาก็เข้าป่าไม้ ไพรกว้างดุ่งหา
มันเผือกอ้อน ไพรยะมาตดงหลวง

แยงไพรหนา ป่าดงพงศ์ไม้
เขาก็ขุดมันได้ หัวดีซมซื่น

ใส่กะต่าหาบซ้า ดีแล้วซื่นซม
มันเผือกอ้อน ในป่าไพรสณฑ์