Page 65 - ebook.msu.ac.th

๕๔

ผ่อเห็นสะพาดพร้อม เดียระดาษเคือมัน พุ้นเยอ

ยางหลวงหลาย ยอดเคือมันเกี้ยว

อันว่า มารดาเจ้า ยินดีซมซื่น
ได้เห็นด่านด้าว ไพรกว้างยอดมัน

เมื่อนั้น แม่ก็คึดฮุ่งฮู้ ฤทธิ์เดชกุมาร

มารดายิน ซื่นซมสงวนต้าน
งึดเจ้ากุมารน้อย ปุตตาตนลูก กูเด

เจ้านี้ เหมือนดั่งเทียวด่านด้าว ไพรกว้างซู่วัน แลนอ
ตั้งหากงึดขนาดแท้ เป็นยิ่งอัศจรรย์ แลนา

ฮอยที่อินทาผาย โผดกูปางนี้
ยามเมื่อ กูน้าฮอยช้าง สารงามตัวอาจ ปางนั้น

กูก็ฝันหลากแท้ ดูล้นลื่นประมาณ แท้ดาย

แม่ก็จิ่งหลิงดูน้อย นางแพงยามยิ่ง
เหมือนดั่งอินทร์อยู่ฟ้า แปงปั้นหล่อลง แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น คัชชนามแก้ว จารจาดอมแม่

เจ้าว่า ข้อยหนุ่มน้อย พางเจ้าบ่เชื่อฟัง แม่เอย
เมื่อนั้น แม่กล่าวต้าน จาตอบบาคาน

อันที่สายใจเอย เจ้าอย่าฟังค้าฮ้าย
แม่ก็เถ้าแก่พ้น ลืมหล่าหลงจิต

ขอจอมแพง จงกูณาเถ้า
ค้อมว่าแล้ว เจ้าฮีบบายเสียม

แยงเคือมัน ที่ยูงยางต้น

เสียมขุดไง้ มันแซงหัวเผือก
เต็มอยู่ดอยด่านกว้าง มันอ้อนป่งซอน

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารลงลุ่ม

แม่ก็หมกมันถ้า เจ้าจอมส้อยอยู่ดิน

ยักข์เที่ยวหากินคน
๏เมื่อนั้น ยังมียักโขฮ้าย ตัวใหญ่เพียงดอย

มันก็เดินไพรมา คว่ากินคนแท้
มาเถิงด้าว ดอยหลวงมันเผือก

ยักข์เห็นควันไฟเจ้า ทั้งสองแม่ลูก