Page 58 - ebook.msu.ac.th

๔๗

มีแต่ ซิทุกข์ต่อมเตาะต่อมต้อย ขอเข้าเพื่อนกิน นั้นแล้ว

นางจ่มแล้ว น้้าตาหลั่งลินไหล

มองเบิ่งฮอยนาโค แผ่นหินเหนือพื้น
โอนอ กุญชโรช้าง นาโคบังเบียด กูนอ

แม่นว่า นาเพื่อนล้อม เหนือใต้บ่เบียน

สังเล่าเดินไต่คันนา ย่างมาเถิงพี้
ย่าก็ซดๆย้อย ยมนาไหลหลั่ง

นางก็คึดคั่งแค้น ทวงไหม้เป่งแปว หั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น เถ้าก็ทมๆไห้ คับท่งชาวนา

เขาก็อาวอนเถิง อิดูนายเถ้า
ทั้งฮ้องไห้ จาเว้ากล่าวต่อ ฝูงเขา

เซนๆเสียง ไห้จาทั้งสะอื้น

ค่อยอยู่ดีเยอเจ้า ผู้นัดดาท้าว หลานเหล็นเจ้าย่า ข้อยเอย
ย่าจักเดินป่าไม้ น้าช้างบาปเวร ก่อนเนอ

ย่าก็ดูหลากแท้ ในโลกสงสาร เจ้าเอย

อันว่า คองบูฮาญ บ่ห่อนมีสันนี้
ย่าจักน้าฮอยช้าง ไปดูมันก่อน

เจ้าพี่น้อง ชาวบ้านค่อยส้าฮาญ แม่ท้อน
แต่นั้น เขาก็ห้ามย่าเจ้า ให้อยู่ตามบุญ ก่อนท้อน

อย่าได้เคืองกะใจน้า เคียดฮอยตีนช้าง
ตูข้อยจักดอมกันเลี้ยง อย่าปองเป็นโสก ย่าเอย

เจ้าอย่าคึดยากฮ้อน ค้าไฮ้ที่กิน

ซิขันอาสาเลี้ยง ผองชีวังเท่าชั่ว
เจ้าอย่าได้ทุกข์โสกฮ้อน เซาท้อนอยู่สะบาย นั้นท้อน

๏เมื่อนั้น ย่าก็คืนสู่ห้อง ไปแห่งเฮือนตน

เดาดาดี ฮีบพายถงเข้า
เถ้าก็ลงจากห้อง เคหังเจียระจาก ไปแล้ว

ฮอดที่ช้างเหยียบก้อน ผาล้านเล่านอน
ขว้ามด่านด้าว หลายย่านคาวไกล

เถิงที่ฮอยนาโค เหยียบดินเป็นส้าง
ไอยะกาดั้น เดินน้าฮอดค่้า

นางก็เข้าป่าไม้ หลายชั้นซ่องซัน