Page 57 - ebook.msu.ac.th

๔๖

หลิงเบิ่งวาโยพัด เบิกบนดาวแจ้ง

เถิงเมื่อราตีข้อน ยามแถใกล้ซิฮุ่ง มาแล้ว

สูรย์เป่งขึ้น ควงฟ้าส่องใส
๏เมื่อนั้น ย่าก็คึดอ่าวฮู้ คะนิงใฮ่นาตน

เจียมท่อ สักกูณานก หมู่กวางกะท้าฮ้าย

เจ้าจิ่งบายเอาเข้า ภางายมาห่อ
ก็จิ่งลงจากห้อง เฮือนน้อยค่อยไป

ย่าก็น้าทางเท้า เถิงนาหลิงล่้า
ดูหลากล้้า กะตาเถ้าผ่อเหลียว

ก็บ่เห็นฮวงเข้า ในนาจักแห่ง
ก็ท่อ เห็นแต่ตอเฟืองต้นเข้า จมน้้าแค่ตม ดังนั้น

ย่าก็ตกใจแท้ เป็นยิ่งเวรกรรม

โทมนังคึด หลากกะใจเป็นฮ้าย
แต่นั้น นางก็ตีอกไห้ ในทวงฮ้องฮ่้า

หิวหอดกั้น ในใส้บ่มาย

โอนอ กูมาเสียดายเข้า นาเพียงกะท้ายาก กูเด
เข้าเฮ่งงามยิ่งย้อย เสมอเพี้ยงดั่งเลา แท้นา

ไผนอมาท้าบาปฮ้าย ทุกขมอดญิงพอย
เวรังมี เกิดมาปองฮ้าย

บาดว่า นาเพื่อนพุ้น มูลมั่งยังเขียวดี
เข้าพวามเป็นน้้านม แก่เหลืองในด้าว

๏โอนอ ทุกข์แต่ใต้แผ่นพื้น บังเบียดคนผอม

ทุกข์แต่ในสงสาร มีแต่คนเดียวข้อย
นาเพื่อนพุ้น ยังดีคือเก่า

บาดว่า นาโตท่งน้อยๆ สังเป็นฮ้ายบาปเวร เดนอ

ย่าจ่มป้อย ฮ้องฮ่้าเสียดาย
หอนพอ ซิได้ยีต้ากิน สังเบียดเบียนคนไฮ้

เกิดมาในชาตินี้ กรรมจ่องให้เข็ญใจ
คาดทุกข์บ่ห่อนมี ยากจนแคนไฮ้

มีแต่ดอมตนไหว้ ขอทานกินตลอดชาติ