Page 66 - ebook.msu.ac.th

๕๕

มันก็ผันดุ่งดั้น มาแท้ลวดเถิง หั้นแล้ว

มันเอามือจับผมเกล้า มารดาตนแม่

ยักข์ก็หงายแม่ไว้ ในพื้นแผ่นดิน
ตาแดงเข้ม ปานไฟกองใหญ่

มือมันถือสากก้อม ขวานพ้าเงือกง้า

แม่ก็แจนๆฮ้อง เทิงขุมหาลูก ฮีบมาลูกเอย
แม่จักตายจากเจ้า ผีฮ้ายลวดกิน แม่แล้ว

เมื่อนั้น บาบ่าวท้าว เต้นออกขุมมัน
เจ้าก็จับคอยักข์ ถ่าวเซซวนล้ม

ท้าวก็บายเอาแก้ว ศรีคันไชย์ง้าเงือก
ยักข์โหดฮ้าย มันย้านหน่อพุทธัง

ใจสท้าน ย้านสั่นปางตาย

มันจิ่งวันทานบ แทบตีนบาท้าว
ขอแก่บาคานเจ้า จอมหัวผายโผด

เจ้าอย่าฆ่าข้อยไว้ ให้กาแฮ้งแส่วกิน พระเอย

ข้อยจักถมคุณเจ้า ขุมค้าอันประเสริฐ จิงแล้ว
อันว่าชีวิตข้อย ขอเจ้าเทื่อเดียว แด่ท้อน

๏เมื่อนั้น บุญเฮืองท้าว จารจายักข์ใหญ่
มึงอย่าได้บอบบี้ เบียนไท้แม่กู

คันว่า มึงหากเว้น เซื้อชาติแนวกู เมื่อใด
กูจักวางมึงเสีย บ่จาจงฆ่า

มึงซิเอาขุมค้าให้ ปงซีวังแลกเผี่ยน

ให้เอามาเดี่ยวนี้ กูสิได้ป่อยมึง
ยักข์กล่าวต้าน จาต่อบาบุญ

ผิว่า จิตข้อยยังบ่ตั้งเที่ยงหมั้น เหมือนดั่งสาบาน

ให้เจ้าลงโทสา มอดชีวังฟันฆ่า
อย่าได้ไว้ ฟันเมี้ยนมอดชีวัง พระเอย

บัดนี้ ข้อยจักเล่าแต่เค้า สถานที่ขุมค้า ก่อนแล้ว
จอมหัวเอย ค่อยเอาเยอเจ้า

ขุมค้าข้อย อนันตังแสนโกฏิ