Page 68 - ebook.msu.ac.th

๕๗

บ่ได้มีไผปูน ทัดเทียมบาท้าว

บ่ได้มีไผเพี้ยง บาคานงามยิ่ง

ใต้ทะแหล่งหล้า ปุนได้ดั่งอินทร์ นั้นแล้ว
เมื่อนั้น คนเซ็งชั้น ราชาพญาใหญ่

พระก็เตินลูกท้าว คนชั้นฮีบไป

เขาก็ฮู้ข่าวท้าว บังเกิดในเมือง
บารมีมุง ฮุ่งเฮืองเมืองกว้าง

บาบุญท้าว คัชชนามปุตตาราช
ฤทธิเดชกล้า เหนือพื้นโลกคน ว่าอั้น

ไผบ่ปูนปานท้าว กุมารแฮงเก่ง
มีฤทธีแฮงเถิง เกิ่งพรหมภายฟ้า

โสมงามเพี้ยง เพียงอินทร์ลงหล่อ

ท้าวเป็นลูกย่าเถ้า ญิงฮ้ายขมอดใจ ว่าดาย
สูจงทันอ่อนน้อย มาสู่โฮงหลวง แท้เนอ

สูจงไปอย่านาน เที่ยวทันเดี่ยวนี้

กูก็ประสงค์เห็นท้าว กุมารผู่ประเสริฐ
หลิงล่้าเยี้ยม ดูเผี้ยนสิ่งใด นี้เด

๏เมื่อนั้น เสนาพร้อม ตามความเลยฮีบ
ฮอดแจ่มเจ้า จอมส้อยบอกแถลง

บัดนี้ เพื่อนฮู้ข่าวว่ากุมารน้อย มีบุญลูกท่าน ย่าเอย
ย่าแจ่มเจ้า บุญกว้างแต่ปฐม

เดียวนี้ พระบาทเจ้า ให้เชิญอ่อนเมือโฮง ว่าอั้น

อันว่า ภูธรฮัก ใค่หุมเห็นหน้า
เมื่อนั้น มารดาเถ้า แถลงค้าคึดยาก

แม่ก็อ้าบ่ได้ ค้าต้านต่ออาชญา

มีดั่งจอมหัวเจ้า สมภารเพ็งมาโผด จิงแล้ว
ท้าวก็ยังหนุ่มน้อย ค้าฮู้ไป่มี เจ้าเอย

ใค่จักทูลบาทพื้น พระราชบ่มีเป็น นั้นเด
ขอแก่สมภารพระ ให้ค่อยกูณาเถ้า แด่ท้อน

คันว่า เพ็งคีงล้้า ดูใสอระใหม่ เมื่อใด
ข้าน้อย จักถวายพระบาทเจ้า พอใช้ซ่วงตีน พระเอย