Page 176 - ebook.msu.ac.th

๑๖๕

เมื่อนั้น เล็งโญท้าว ถามหาเลยกล่าว

อันว่า ตนย่าเจ้า เคืองด้วยเหตุใด นั้นเด

ฮู้ว่า ท่านจักได้มาขาบท้าว ขอราชทานกิน จิงลือ
กูก็ยังยืนทุกข์ อิดูตาหน้า

ลือว่า บุญมีนั้น อากรลาภเกิด

บัดนี้ บุญก็มาคาดแค้ว ค้าไฮ้แล่นเถิง ซวดนี้
ลือว่า นามโคตรชั้น บูฮมเก่าเศรษฐีหลวง หั้นแล้ว

ยามเมื่อบุญตัวหมด ก็ย่อมเป็นคนไฮ้
อย่าได้แผวค้าอ้าง ศีลทานมูลมั่ง นั้นเนอ

เพิ่งที่จ้าจื่อไว้ บูฮมชั้นเศรษฐี นั้นท้อน
๏เมื่อนั้น ย่าก็ยั่งๆน้้า ตาหลั่งไหลตก

นางก็ทูลภูธร พระหน่อเมืองเป็นเจ้า

ยังมีชายทุกข์ไฮ้ หลานชายคีงย่า นี้แล้ว
ข้าพระบาทท้าว เล่าผ้าเกี้ยง ควรล้้าค่าแสน

ก็จิ่งให้ข้าน้อย ทูลบาทเหนือหัว

ขอแก่ทันย้าพระ อิดูญิงเถ้า
ท้าวอยากได้ผ้า ควรค่าแสนค้า พระเอย

ก็จิงจ้าญิงพอย ขาบทูลจอมเจ้า
ให้ข้าทูลบาทเจ้า ซื้อแผ่นแสนค้า ว่าอั้น

ขอแก่ทันย้าพระ ได้อิดูญิงแท้
เมื่อนั้น จอมทัมท้าว “ก้ามะทา” เลยกล่าว

ท่านจงเอาอ่อนน้อย มาพร้อมเลือกเอา เที่ยวท้อน

แต่นั้น ย่าก็ก้มขาบท้าว ลาราชจอมเมือง
แยงเคหัง แห่งเฮือนญิงเถ้า

เมื่อนั้น มารดาต้าน จารจาดอมราช

อันว่า ผ้าพระบาทเจ้า เมืองกว้างว่าซิขาย ว่าอั้น
บัดนี้ ให้เจ้าเมือยามห้อง หอราชเล็งโญ ว่าอั้น

ตามที่ทันย้าพระ ให้เลือกเอาผืนแม้ง
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว ได้ยินค้าแม่กล่าว

พระก็ซมซื่นได้ โดยแม้งแม่นใจ
แต่นั้น พอตาวันค้อย ลับขอบเขาทอง พุ้นเยอ

ดีแก่สมวัยสอง สู่กันกินเข้า