Page 177 - ebook.msu.ac.th

๑๖๖

สองก็กินแลงแล้ว เลยนอนสงัดอยู่

เมื่อนั้น พระบาทท้าว เสด็จล้้าล่วงไป

พระก็ขึ้นล่วงเท้า เถิงยอดภูสิงห์
บาไทคอนค้าแสน สู่เฮือนวางไว้

กับทั้งทัณฑังไม้ ของแพงอันประเสริฐ

พระก็เมี้ยนซ่อนไว้ ดีแล้วเล่านอน
๏ฟังยิน เดิกๆข้อน เสียงไก่ขานขัน

พระก็ไสยานอน ฮุ่งจวนดูแจ้ง
เมื่อนั้น แม่ก็เห็นค้าเจ้า พอแสนเหลือแหล่

แม่ก็ซมซื่นได้ โดยแม้งดั่งใจ
เมื่อนั้น บาศรีเจ้า มารดาตนแม่

ตบลูกไว้ คีงท้าวซู่ภาย

อาจจักแปงสมเจ้า จอมปางไท้ผ่อน ภายพี้
ผมเกศเกล้า ดูหยุ้งบ่หวี หั้นแล้ว

แต่นั้น แม่ก็พาอ่อนน้อย เมือสู่โฮงหลวง

ข้าน้อยขอทูลภูมี ขาบลงเลยก้ม
เมื่อนั้น มารดาเถ้า ยอกรทูลบาท

บนบอกเจ้าลุ่มฟ้า ประนมไหว้ดั่งมี
บัดนี้ เผือก็โดยดั่งวิเสสแก้ว ค้ามากพอแสน พระเอย

ควรที่เตินเสนา ทาบทามถวายเจ้า
แต่นั้น เขาก็แจนๆต้าน เสนาใช้ซ่วง

เขาก็หามหีบผ้า มาตั้งเลือกดู

เขาก็ตั้งไว้ ฝูงหีบพะเนียนหลวง แลเด
ภูมีไข เลือกดีดูถ้วน

พระก็ เห็นยังผืนหลวงผ้า แสนค้าควรค่า

ผิวอ่อนอ้วน งามล้นลื่นประมาณ
บาก็ ยอมือไหว้ ขอดอมพระบาท

พระลวดต้าน วางไว้แห่งบา
ข้าก็ นบบาทเจ้า แล้วเลิกลาหนี

ดีแก่เสนาน้า สู่เฮือนสองเจ้า
ที่นั้น เขาก็หามเอาได้ ค้าแสนเมือมอบ

เจ้าก็ให้เมี้ยนไว้ ในห้องแห่งเยีย